Categorie archief: Random quatsch

Alle onzin die ik niet in een hokje kon plaatsen. Af en toe een lijstje à la Buzzfeed of een eigen mening.

‘Lesgeven? Ik? Nooit!’

De eeuwige ping-pong:
– ‘Wat studeer je?’
– ‘Taal- en Letterkunde’
– ‘Ah, dan wil je leerkracht worden?’
– ‘Nee, lesgeven is niks voor mij.’

Of de regelmatige reclame voor de lerarenopleiding. ‘Het is maar een jaartje. Zo heb je toch iets achter de hand, ook al wil je niet gaan lesgeven.’

Ik was er steevast van overtuigd: Ik. Sta. Nooit. Voor. Een. Klas. Ik begrijp zelf amper iets van alles. Waarom zou er dan iemand überhaupt naar mij moeten luisteren? Laat staan willen luisteren.

In mijn tweede jaar Zweeds op de universiteit kwam de oproep naar een leerkracht Zweeds voor beginners. Ik twijfelde en meldde mij uiteindelijk te laat. ‘Maar als u dat wenst, houden we uw gegevens bij.’

Fast forward drie jaar en twee masters later, augustus 2017, tussen de vacatures en motivatiebrieven: ‘Onze cursisten “Zweeds op reis” willen graag een vervolgcursus Zweeds volgen. Hebt u nog steeds interesse?’

Na één aangenaam gesprek was het gefixt: ‘Ok, super, Emma. De cursisten zullen ontzettend blij zijn. Op 1 september is er een opendeurdag en in oktober zal de eerste les plaatsvinden.’

Die eerste les. Met mijn zelfgemaakte cursus, een whiteboardstift en knikkende knieën. Niet erg veel zin om een groep van 10 mensen toe te spreken, laat staan in het Zweeds. De ‘wat als’-en die de afgelopen weken door mijn hoofd spookten, vlogen allemaal de deur uit na het eerste kwartier. De buikpijn weg na het eerste mopje. En het zelfvertrouwen vond zijn weg terug na de eerste ‘ah zo is dat’-momenten in de klas.

De fierheid waarmee ik het leslokaal verliet na die eerste maandagavond: ik reed op wolkjes naar huis. Zoals een openbaar examen op de muziekschool perfect spelen, een thesis verdedigen die je rats van buiten kent voor een volle aula of je nieuwjaarsbrief zonder fouten voorlezen.

‘En hoe was het?’ vroeg iedereen, klaar om te beginnen schaterlachen.
‘Leuk’ En de grijnzen werden verwonderde monden.
‘Emma, dat kan niet! Jij wilt helemaal niet lesgeven!’

De lessen die ik gaf waren geen lessen Frans in een derde middelbaar. Geen bende moeilijke pubers maar tien mensen die een passie delen voor Zweden rond een tafel in een muf lokaaltje. Met wat koekjes en af en toe een kopje glögg. Tien mensen die allemaal om een andere reden Zweeds willen leren. De ene heeft er een vakantiehuisje, de andere is fan van metalbands, geobsedeerd door Zweedse series, een kleinkind dat half-Zweeds is, een vriendin uit Göteborg. Of zoals ze zichzelf omschrijven ‘een stel Zweedse nerds’.

Alle tien met hetzelfde doel: Zweeds leren. Zonder vragen, herhaalden ze hun lessen. Zonder zuchten, worstelden ze zich door de grammatica. Zonder moeite, namen ze alles op wat ik wilde delen over het Zweeds.

Vorige week. De laatste les. Mijn cursisten (ja, ik noem ze zo, het zijn die van mij) mochten een spreekbeurt voorbereiden, mochten. Geen verplichting. Toch had iedereen iets voorbereid. De tijd die ze daarin staken, de zenuwen die ze hadden om voor de klas goed te presteren, de gezamenlijke opluchting wanneer iedereen was uitgesproken. Een geweldig gevoel.

Donderdagavond keer ik terug naar de leslokalen voor een eindevaluatie met het afdelingshoofd. En één vraag moet ik daar van mijn cursisten al zeker stellen: ‘Kan Emma ook de volgende reeks Zweeds geven?’

foto: een meer in het Zuiden van Zweden, waarom ook niet

Advertenties

FACT CHECK : “De MIA’s zijn al jaren de Live Nation Awards”

Deze week werden de MIA’s uitgereikt. Een bekende naam in de recensie-wereld, concertnieuws.be had daarop behoorlijk wat negatieve commentaar. Zijn voornaamste bekommernis? De show is een promotiekanaal voor concerten georganiseerd door Live Nation. De recensent besloot zijn recensie van de prijsuitreiking met: “De Music Industry Awards zijn dus al jaren eerder de Live Nation Belgium-awards.” Eens even factchekken! Lees verder

Damn you, shuffle!

Vrijdagavond, we kiezen een film. Scrollen door het Netflix-menu, kijken in de opnames van de digibox, zuchten bij het gedacht dat we recht moeten staan om een dvd te kiezen. Tussen de 101 mogelijkheden vinden we onze zin niet. Te moeilijk. Mijn blik dwaalt af naar het tv-meubel. Een verzameling cassettes, drie plastic dozen noeste arbeid liggen er al jaren stof te vreten. Lees verder

BBC Sound of … Deze voorspellingen kwamen uit

Deze week werd de BBC Sound of 2018 prijs uitgereikt aan de Noorse Sigrid. Een terechte winnaar. De BBC journalisten en honderden andere juryleden geloven dat ze dit jaar zal doorbreken. Dat voorspelden ze de afgelopen 10 jaar ook voor een hele boel andere artiesten, maar hadden ze wel gelijk? 

Eind 2002 werd er voor het eerst een lijstje aangelegd van artiesten die het zouden maken in het komende jaar. De BBC, samen met een jury van hoge piefen uit de muziekindustrie, verkoos 50 Cent als dé man die het zou maken in 2003. En net zoals bij het weer is voorspellen niet altijd sluitend. Een overzicht van de BBC Sound of-winnaars van de voorbije 10 jaar en of ze zoals de BBC het voorspelde ‘grootse’ dingen hebben verwezenlijkt.

‘Ontdek vrijdag de winnaar van de BBC Sound of 2018, de artiest die in de voetsporen zal treden van Adele.’ Het is de slogan die je deze week zo’n tien keer per dag op de BBC hoorde. En Adele is meteen de meest succesvolle naam uit de geschiedenis van de lijst. De zangeres won in 2008 en nog geen drie weken in het jaar brak ze door met haar debuutalbum. Vandaag staan er zo’n 15 Grammy’s op haar schouw. In datzelfde jaar stonden ook MGMT en Vampire Weekend in de lijst.

Het jaar nadien wint electro-pop zangeres Little Boots. Een naam die misschien in 2009 wel een belletje deed rinkelen, maar het vandaag niet meer tot in een Sportpaleis schopt. Wie dat nog wel doen, zijn Florence + The Machine én Lady Gaga die op de derde en zesde plaats eindigden. Florence brak door met haar debuutalbum Lungs en Lady Gaga won in 2009 twee Grammy’s.  Lees verder

50 vrouwen die een plek in De Tijdloze verdienen

Binnen 31 dagen is het eindelijk zover een nieuwe Tijdloze op Studio Brussel, een nieuwe kans om Black van Pearl Jam van de troon te stoten als beste nummer aller tijden. Of daar een vrouw zal komen te staan, betwijfel ik sterk (en RoSa vzw samen met mij). In de laatste editie werden maar twee vrouwelijke soloartiesten teruggevonden: Amy Winehouse op 92 en Sinnéad O’Connor op 48. ‘Ja, de beste nummers zijn niet van vrouwen,’ is een makkelijk excuus. Maar op tien minuten had ik er al 50 bij elkaar geteld.

Om te beginnen zijn er de écht tijdloze dames zoals Aretha Franklin, Dolly Parton, Nina Simone, Diana Ross en Grace Jones. Sommige hoelahoepen vandaag nog over een podium. In de categorie vrouwengroepen zouden soulcollectieven als Martha and the Vandellas of Gladys Knight & the Pips goed kunnen scoren.

Lees verder

FACTCHECK: Studio Brussel x Tamino/Oscar and The Wolf

Xander De Rycke kwam afgelopen woensdag langs bij Studio Brussel om zijn zaalshow te promoten. Hij werd er ook gevraagd de radiozender even te ‘roasten’. ‘Ik dacht dat ik naar Studio Brussel aan het luisteren was, maar er zat gewoon een cd van Oscar And The Wolf geblokkeerd in mijn auto,’ klonk het. In de reacties onder de video op Facebook stemden luisteraars in met wat de komiek had te zeggen: ‘Boenk erop’, ‘It’s funny ‘cause it’s true’, ‘Ze zouden er beter eens wat aan doen in plaats van ermee te lachen.’

Lees verder

Welke Belgische concertzaal is nu de grootste?

Het is een vraag die vaak over de lippen van concertgangers gaat: hoeveel mensen zouden er in deze zaal passen? Voor eens en voor altijd is het antwoord nu terug te vinden op deze pagina. (foto’s: Facebook)

In het lijstje van Belgische concertzalen is het Sportpaleis de grootste, met een capaciteit van 23.000 zit- en staanplaatsen. Natuurlijk telt België ook een gigantisch Koning Boudewijnstadion van 60.000 plaatsen en een even grote wei in Werchter waar binnenkort Ed Sheeran zal optreden. Maar deze lijst beperkt zich tot de concertzalen die overdekt zijn.

concertzalenbelgie.jpg

Lees verder