Damn you, shuffle!

Vrijdagavond, we kiezen een film. Scrollen door het Netflix-menu, kijken in de opnames van de digibox, zuchten bij het gedacht dat we recht moeten staan om een dvd te kiezen. Tussen de 101 mogelijkheden vinden we onze zin niet. Te moeilijk. Mijn blik dwaalt af naar het tv-meubel. Een verzameling cassettes, drie plastic dozen noeste arbeid liggen er al jaren stof te vreten.

Zes uur eerder liepen we door een winkelcentrum. ‘Dit nummer is goed.’ ‘Hoe ken jij dat?’ ‘Het komt uit een recente film.’ ‘Nee, Emma, ik danste hier vroeger op. Ik heb het nog op een cassette staan.’

Voor een dood tv-scherm vraag ik waar die cassette is. De verzameldozen krijgen na 20 jaar een glorie-moment. Het deksel gaat open en meteen kruipen tientallen herinneringen naar boven: Samson en Gert-cd’s van de bibliotheek kopiëren, de oude Opel Astra, het Peter en de Wolf-verhaal. De cassette-wereld die ik ken.

Maar er is meer. Deze dozen zijn een harde spiegel voor de hedendaagse muziekliefhebber.

‘Deze cassette maakte ik voor mama. En deze, daar heb ik zelf een hoes voor gemaakt.’
‘Heb je dan geen een cassette zelf gekocht?’
‘Jawel’  Ik kijk naar de tientallen witte doosje met een handgeschreven lijstje erin.
‘Ik zat in het weekend soms uren cassettes te maken. Ik denk dat ik maar twee echt uit een platenzaak komen. Het is toch veel leuker om zelf een lijst samen te stellen? Dat doen jullie vandaag toch ook?’

Radio aan. Cassette erin. Pause. Record. Play. Stop.
Maal tien. Omdraaien en opnieuw.
Herbeluisteren. Nummer 1 noteren. Artiest. Titel. Nummer 2. Artiest. Titel.
Maal tien. Omdraaien en opnieuw.
Nog een krantenknipsel dat als cover moet dienen. Doosje dicht.
En in de middenconsole van de auto.

Vandaag? Aux-kabel in de telefoon. ‘Dinner with friends’ en ‘shuffle’. Muziek is even goedkoop, maar kost slechts een fractie van tijd. Letterlijk een druk op de knop. Op vijf minuten heb je zelf een afspeellijst gemaakt en ben je zelfs daar te lui voor, dan kies je één van de duizenden cassettes die er al bestaan.

Wij, muziekliefhebbers van het eerste uur beseffen niet wat voor slokoppen we geworden zijn. Schrokken, dat doen we graag. En maar op shuffle en doorspoelen en nummers in de wachtrij zetten. Vroeger was het helemaal anders. Muziek aan en afblijven. Geen shuffle, gewoon luisteren. Gewoon. Genieten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s