Harry Styles, dé man die rock weer jong maakt

‘Het voelt alsof ik me nu moet excuseren, moet zeggen dat ik die periode haatte, dat ik mezelf niet was. Maar ik deed het zielsgraag.’ Terwijl zijn collega-bandlid Liam Payne uithaalt met lyrics als ‘I was in 1D, now I’m free’, blikt Harry Styles wat nostalgischer terug op z’n leven als One Direction-hartendief. Nu de groep in de vriezer zit, worden de hitlijsten niet langer door één boy-band, maar vier individuele popsterren ingepalmd. Styles spant echter de kroon en verschijnt als eerste met een volwaardig debuutalbum op het toneel. Eentje dat hij maakte in Jamaica, met de hulp van ervaren professionals en waar z’n eigen stijl de blauwdruk voor vormde. Tekstueel een mysterie, muzikaal een verfrissing voor de hitparade.

GAP-uniformen, hyperkinetische dansmoves en ultra-meezingers in uitverkochte arena’s zijn niet langer aan de orde. Gehuld in een theehanddoek-kostuum of badend in rozenwater wil Styles nu z’n eigen ding doen. Zijn debuutplaat is dan ook geen verlengde van wat hij met One Direction deed. ‘Ik wilde er zelf naar kunnen luisteren, een album voor mezelf maken, niet voor de fans.’ Als je de status van Harry Styles bereikt hebt, kan je met eender wat de hitlijsten bestormen. Maar met dit 10-delig stukje antieke rock, kan Styles heel wat One Direction-skeptici overtuigen van z’n kunnen. Ze zullen het niet allemaal willen toegeven, maar die Styles kan ‘verdomd goed zingen en zijn muziek is nog leuk ook.’

Styles sleet in het oog van de media heel wat romances. Hoewel vele ervan ontkenden het bed te hebben gedeeld met de jonge popster was er eentje die maar al te graag haar LDVD verwerkte op muziek. Bevrijd uit de klauwen van Taylor Swift, diende Styles haar op z’n debuutalbum van antwoord met “Two Ghosts”, een soft-rock pareltje. Het is natuurlijk niet het enige lied over een verloren liefde. Het album barst van de hartverscheurende liefdeskreten. Vooral (mis)communicatie steekt Harold tegen. Over Swiftie zingt hij ‘We don’t say what we really mean’, in “Meet Me In The Hallway” ‘We don’t talk about it, It’s something we don’t do’. Even later in “Sweet Creature”: ‘I always think about you and how we don’t speak enough’. Prachtige afsluiter van het album “From the Dining Table”: ‘We haven’t spoke since you went away’. Zelfs zijn debuutsingle “Sign Of The Times”, die over een stervende moeder gaat die in haar laatste adem haar kind moet aanmoedigen deze onrechtvaardige wereld te veroveren, gaat achteraf gezien gewoon over niet kunnen praten: ‘We don’t talk enough, we should open up.’

Liefde dus en hoe praten veel zou kunnen oplossen, daar gaat zijn debuut over. Hoewel het album tekstueel zelfs niet de creativiteit van One Direction overstijgt, schrijft Styles in mysteries. Om sommige lyrics (lees: Kiwi) te ontcijferen zal Styles nog een woordenboek moeten uitbrengen. Misschien schuilde hij bewust achter een dikke laag mist, om niet teveel van zichzelf vrij te geven. Nu Harry na jarenlange geruchten over zijn geaardheid eindelijk zelf zegt er geen label op te willen kleven, valt ook op hoe weinig she’s en her’s terug te vinden zijn in de teksten. Ondanks de drie duidelijke lofzangen voor vrouwen (Carolina, Woman, Only Angel), blijven vijf van de tien liedjes in de neutrale zone, met enkel you’s en me’s.

Dat hij de teksten zelf schreef, is duidelijk. Voor de muziek werd Styles bijgestaan door een handvol professionals, en dat was nodig want een gitaar- of pianogenie is hij niet. In de album-documentaire zien we hoe Harold aan de ontbijttafel, gehuld in badjas, het refrein voor “Two Ghosts” bedenkt op akoestische gitaar. Even later improviseert hij de intro van zijn debuutsingle op piano. Toch zien we hem op het podium tijdens zijn eerste shows alleen maar wat simpele akkoordjes spelen op een veel te grote gitaar.

Het echte werk is namelijk voor Mitch Rowland. Een even onervaren studio-maagd als Styles. Hij was de eerste beste muzikant die de sessie-gitarist die normaal zou meeschrijven aan het album kon vervangen. Het klikte meteen tussen Styles en de huisgenoot van de geluidstechnicus die zijn job als pizzakoerier kon inruilen voor een vettere loonbrief. Rowlands gitaarspel heeft, net als het knoppenwerk van producer Jeff Bhasker (Bruno Mars, Beyoncé, Taylor Swift, Katy Perry) een grote invloed gehad op het album. Al is het totaalplaatje geen voorgekauwd papje waarvan Styles de randjes heeft ingekleurd. Er is duidelijk te horen dat hij meeschreef en bijstuurde waar nodig. Anders was de plaat ook niet zo Harry Styles als hij nu is.

Met Harry Styles brengt Harry Styles rock terug in de top 10 en vooral terug bij de jeugd. Z’n muzikale smaak doordrong het hele album. Van het Pink Floyd-esque “Meet Me in the Hallway” tot het Bowie-achtige “Sign of the Times”. Styles bevestigt in “Only Angel” en “Kiwi” nogmaals de eeuwige vergelijking met Mick Jagger. Net als de Rolling Stones-zanger, krijst hij tussen de harde gitaarsolo’s door. Toch kan die stem ook warm en teder klinken. Hoewel hij geen koorknaapje meer is, haalt hij met gemak de hoge regionen in “Sweet Creature” en “Ever Since New York”. Harry’s stem is een van de meest herkenbare in One Direction en net die vertrouwdheid siert extreem intieme nummers als “Meet Me In The Hallway” en “From the Dining Table”. Dat hij die zoete stem vervormt tot eendengekwaak in “Woman” is dan weer verrassend.

Het experimentele “Woman” leidt de afsluiter van het album in. De akoestisch catharsis “From the Dining Table” is met al z’n bekentenissen bijna niet voor de oren van de luisteraar bedoeld. Alsof we per ongeluk de foute hotelkamer binnenwandelen waar Styles in een hoekje zit te huilen over zijn ex, gitaar in de hand. ‘Why won’t you ever say what you want to say? Even my phone misses your call, by the way.’ Even later zet een strijkorkest een magisch tussenstuk in: ‘Maybe one day you’ll call me and tell me that you’re sorry too.’ Kom we laten hem met rust, trekken de deur dicht en laten Harold zijn verdriet alleen verwerken.

Stijn Van De Voorde maakte in zijn recensie de vergelijking met de bakker om de hoek omdat net als Harry Styles ook bakker Johan “talenten bezit, die ik nooit zal bezitten.” Styles zijn broodje is al lang gebakken, dat weet hij zelf ook. Zijn nieuwste pistolets zijn misschien niet zoals de klanten het wilden, perfect rond evenmin, maar allemaal heerlijk warm, eerlijk en met liefde gebakken.

harry-styles-press-2017-cr-jamie-james-billboard-1548

Tracklist:
1. Meet Me in the Hallway
2. Sign of the Times
3. Carolina
4. Two Ghosts
5. Sweet Creature
6. Only Angel
7. Kiwi
8. Ever Since New York
9. Woman
10. From the Dining Table

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s