Process, Sampha zingt eindelijk voor zichzelf

Wie zegt nog nooit te hebben gehoord van Sampha Sisay (27) is hoogstwaarschijnlijk fout. De afgelopen jaren werkte de Britse producer mee aan nummers van Frank Ocean, Beyoncé, Drake, Kanye West, Solange, SBTRKT, Jessie Ware en Katy B. Vier jaar na zijn tweede EP Dual en nominatie als BBC Sound of 2014 komt hij eindelijk met een volwaardig debuutalbum. De producer deed een stapje naar voren en ontpopte zich op Process tot innemende zanger, dit keer uitsluitend voor zichzelf.

Process is een persoonlijke plaat die Sampha’s jonge leven probeert samen te vatten in 10 nummers. Zijn unieke en warme stemgeluid staan centraal wanneer hij over sterfelijkheid en de dood van zijn moeder zingt. De chaotische r&b-producties botsen af en toe met de falsetto-stem. Wanneer de twee daarentegen perfect samengaan is het duidelijk dat er voor Sisay nog een plaats tussen de grote jongens is weggelegd.

Met een bang hartje
Process opent met het veelbelovend Plastic 100°C waar de zelftwijfel zowel in de tekst als muziek te horen zijn. Verwarrende beats onderbouwen lyrics als “You touch down in the base of my fears / Houston can you here me now?” Het up-tempo Blood on Me grijpt ook meteen naar de keel. Alsof de zanger achterna gezeten wordt door een angstaanjagend monster of een verschrikkelijke ziekte, dezelfde die zijn beide ouders van hem wegnam. Hijgend zingt Sampha, alsof hij buiten adem is. De angst die het lied inboezemt maakt dat je als luisteraar mee wil wegvluchten.

Over de hemel en engeltjes
De eerste single van de plaat, (No One Knows Me) Like the Piano kon geen mooier eerbetoon zijn aan Sisays moeder. Geschreven op de piano die hij van wijlen zijn vader kreeg, is het de perfecte soundtrack voor een koude zonnige zaterdagochtend. Hetzelfde geldt overigens voor Take Me Inside, een minder ingetogen ballad die opbouwt naar een euforisch einde. Kora Sings is na Blood On Me een tweede up-tempo nummer. Het opmonterend getokkel staat in schril contrast met het thema. Hij probeert met man en macht iemand op deze aarde te houden. Woorden als heaven en angels ontbreken niet op Process.

Chaotische catharsis
Reverse Faults slaagt erin de emotionele stem van Sampha te combineren met een James Blake-achtige productie. Die balans is moeilijker op Under waar de chaos overheerst. In Timmy’s Prayer gaat de zanger te rade bij zijn broers en het geloof. In zijn radeloosheid vergelijkt hij de hemel met een gevangenis waar de zanger slechts een bezoeker is. Zet dat verhaal op een trage beat en je krijgt meteen een kijk in het hoofd van de getormenteerde Sampha. Een sprankeltje hoop is te horen in Incomplete Kisses, net voor de plaat eindigt met What Shouldn’t I Be?, een kalme familiekroniek die eeuwig blijft duren en langzaam wegglijdt.

Op Process biedt Sampha Sisay ons een blik in zijn chaotische hoofd. Piano-ballads wisselen ingewikkelde r&b-producties af maar de kenmerkende falsetto-stem roept meteen de juiste sfeer op. Hoewel zanger Sampha nog steeds op de achtergrond blijft, trekt hij ons subtiel mee in zijn lijden. Zoals hij zelf zingt in Reverse Faults “I took the shape of a letter / Slipped myself underneath your door.” Geen snelle telegram maar een epistel dat veel dieper weet te raken.

Process / Young Turks / 3 februari 2017

Dit artikel verscheen eerder op Dansendeberen.be

Advertenties

Een gedachte over “Process, Sampha zingt eindelijk voor zichzelf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s