Vorm met simpele inhoud, de nieuwe van The Naked And Famous

Met hun derde album Simple Forms verschijnt The Naked and Famous na drie jaar terug op het toneel. De Nieuw-Zeelandse popgroep probeert haar gitaarverleden achter zich te laten en gaat met eenvoudigere melodieën en teksten richting pure pop. 

The Naked And Famous brengt deze week hun derde langspeler uit. Simple Forms, product van een relatiebreuk tussen de bandoprichters, weet niet langer hetzelfde niveau als voorgangers Passive Me, Agressive You (2010) en emotioneel album Rolling Waves (2013) te halen. Op Simple Forms vinden we vooral alledaagse teksten omringd door fletse melodieën. Slechts enkele nummers kunnen nog tippen aan wat de groep vroeger was.

Spontane post-break-up-plaat
De vijfdelige band nam na twee jaar rondtoeren een lange pauze. Reden daarvan? Na acht jaar vredig samen zingen liep de relatie tussen bandoprichters Alisa Xayalith en Thom Powers op de klippen. Volwassen als ze zijn, besloten de twee om vrienden te blijven en hun breuk te verwerken in een album. Een impulsieve beslissing die resulteerde in een uithuil-album voor alle gebroken zieltjes. Et voilà Simple Forms. Het handelsmerk van The Naked and Famous houdt stand: samenzang, zware gitaren en dreunende synths. Het werkte voordien, maar mist zijn doel op dit album. De eenzijdige teksten over LDVD en voorspelbare popwendingen doen hen de das om.

Verbale virtuositeit ontbreekt
Waar Alisa en Thom op Rolling Waves zingen over afwezige moeders en verborgen monsters, gaat het nu enkel nog over verloren liefde. Jammer, want eerder toonde de groep dat ze wel degelijk ook over andere dingen kan dichten. Kleffe refreinen als ‘Love, no feeling can last forever/Love, I’m ready to let you know.’ konden zo uit een Taylor Swift-album rollen.
In The Water Beneath You horen we de oude Alisa die graag met metaforen speelt ‘I will find a way to be/the water beneath you/the waves to catch your fall.’ Ook in The Runners goochelen de zangers met woorden om een mozaïek aan klanken te presenteren. ‘I am still clinging to/These signs that I hope to find/A heart no home can hold/The hole we left behind.’ Telkens opnieuw gaat het over een liefde die niet meer is of zal zijn.

Oude synthesizerliefde roest niet 
Simple Forms opent met een nummer dat niet rechtstreeks liefdesgerelateerd is. Higher, een knipoog naar de wedergeboorte van de band, klinkt vol en doet denken aan de hoogdagen van hun debuutalbum. In Laid Low en The Runners horen we ook nog de ingrediënten van de typische The Naked and Famous-formule. Luide drums en elektrische gitaren worden overmeesterd door een prachtige samenzang. De uithalen die Alisa en Thom doen wanneer de muziek wegvalt zorgen voor het kippenvelgevoel.
Nieuwe dingen probeert The Naked And Famous in Losing Control en Falling, twee langdradige nummers. In die laatste horen we zelfs een vervormde stem die totaal niet binnen het plaatje past. Ruige gitaren op dit album zijn een grote uitzondering. Backslide, een geslaagd rocknummer zet de gitaar even op een verhoog en de synthesizer ergens in een vergeten hoekje. Een Placebo-achtige move die vreemd overkomt op dit album maar dan weer perfect bij hun punk-rock debuutmateriaal zou passen.

Een wondermooie smartelijke serenade.
Maar er is ook plaats voor geslaagde vernieuwing op hun nieuwe cd. In Last Forever, een popliefdeslied pur sang, geeft de samenzang tussen man en vrouw extra inhoud aan de daverende drums. De stemmen klinken extra sterk wanneer als toegift op het einde alle instrumenten wegvallen en de twee blijven zingen ondersteund door enkel en alleen een vingergeknip. Simple Forms sluit af met een ingewikkeld en rustig lied. Rotten is opnieuw een verbaal hoogstandje. ‘I will forgive your rotten/Needs before I know/Your trails of dead and soaking wet cotton/It’s a pain that you’ll never know’. Die woorden worden op den duur vier keer over elkaar gezongen. Een canon die de pijn en chaos van de zangeres perfect weergeeft.

Op Simple Forms probeert The Naked And Famous hun hart te luchten met eenvoudige pop. Lang niet zo gemakkelijk voor een groep die zich had gevestigd binnen de alternatieve electro-pop. Bovendien bleek hun liefdesverdriet de hele plaat over te nemen. Gelukkig is het trauma nu verwerkt en kunnen we wachten op een volgende opbeurender en gevarieerder album.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s