Tallulah. Over moeders en zwaartekracht.

In januari ging het komisch drama Tallulah van Orange Is The New Black-medeschrijfster Sian Heder in première op het Sundace Filmfestival. Sinds vorige week is de film wereldwijd te bekijken op Netflix. Heder deelde haar hoofdrollen uit aan Ellen Page (Juno, Inception), Allison Janney (Juno, The West Wing) en Tammy Blanchard (Into The Woods, Moneyball). Drie sterke vrouwen. Een van de bijrollen is bovendien weggelegd voor Orange is the New Black-ster Uzo Aduba. Het verhaal is gebaseerd op een eerdere kortfilm van Heder (Mother, 2006) die na jaren kon herwerkt worden tot een volwaardig script voor een langspeelfilm. De film begint in een situatie waar Heder ooit zelf inzat. Als babysitter in luxehotels in LA stond ze meerdere keren op het punt peuters mee te nemen en te redden van te dronken moeders.

Tallulah is in de eerste plaats een film over moeders. Moeders die hun kind liever niet willen opvoeden, niet kunnen opvoeden en moeders die hun kind maar al te graag naar hun hand willen zetten. Het hoofdpersonage Tallulah (Ellen Page) noemt zichzelf Lu en leeft vanuit een rondreizend busje met haar vriendje Nico. Na een zware ruzie stapt hij op en in de hoop hem terug te vinden besluit Lu bij Nico’s moeder (Allison Janney) aan te bellen met een gekidnapte baby op haar arm. Tegen haar wil in geeft Margo Lu en baby Maddie, van wie ze denkt dat het haar kleinkind is, onderdak en eten. Margo weet niet dat Lu de baby had “gered” van een veel te dronken moeder (Tammy Blanchard). Ondertussen is die moeder met een kater wakker geworden in haar hotelkamer, zonder baby Maddie.

Het alombekende Sundace-sfeertje is niet overduidelijk in deze film, wat hem misschien net interessant maakt. De film is met momenten erg filosofisch maar de actie en komische elementen zorgen voor luchtige denkpauzes. Het acteerwerk van Ellen Page en Allison Janney is uitstekend. We zagen dit duo al eerder met een moeder-dochter-chemie in de film Juno (2007) en de rol van wildebras is op het lijf geschreven van Page. De soms stuntelige sociale vaardigheden van moeder Margo doen met momenten de miserie van haar verleden vergeten. Ze probeert onverschillig over te komen, maar is ontzettend dankbaar dat Lu de eenzaamheid doorbreekt. Ook al is de film vrij realistisch wordt de kijker soms verrast door onnatuurlijke wendingen en vreemde gedachtenkronkels van Lu. Een film die blijft nazinderen, vooral omwille van de laatste scene die een antwoord geeft op de vraag die Lu in het begin van de film stelt aan Margo: “Stel dat de zwaartekracht wegvalt, en je gewoon begint te zweven. Zou jij dan iets vasthouden of de aarde net loslaten?”

 

Advertenties

Een gedachte over “Tallulah. Over moeders en zwaartekracht.

  1. Pingback: Favorieten augustus | Quatsch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s