The legend of Tarzan en het Belgische Congo.

Tarzan is een van mijn favoriete Disneyfilms. Het op snowboarden geïnspireerde glijden over boomstammen en slingeren aan lianen op de tonen van Eén ziel twee werelden geeft me nog steeds kippenvel. Met veel nostalgie en ook wat wantrouwen trok ik maandagavond naar de bioscoop om Alexander Skargårds blote bast te bestuderen in The Legend of Tarzan. 

Waar het Disney-verhaal eindigde, gaat deze film verder. Acht jaar nadat Tarzan Afrika verliet, woont hij samen met Jane (Margot Robbie) onder een nieuwe naam John Clayton III in het hertogdom van zijn mensenvader Lord of Greystoke. John krijgt een uitnodiging van de Engelse premier die het vel van bankroete koning Leopold II probeert te redden nu Congo verdeeld is over het Verenigd Koninkrijk en België. John zou naar Boma reizen om er verslag uit te brengen van de Belgische ontwikkelingen in Congo, zijn naamsbekendheid als Tarzan zou het buitenlands vertrouwen in Belgisch Congo kunnen opkrikken. Clayton wil zijn verleden laten rusten en weigert terug de jungle in te trekken „Africa is too hot.” Tot dat Amerikaans militair Georges Washington Williams (Samuel L. Jackson) hem geruchten van slavernij toevertrouwt. Daar gaat Tarzan wel op in, hij wil zijn oude vrienden in Afrika graag helpen.

De film draait niet enkel om het Tarzan-Jane-sprookje maar focust vooral op ons donker koloniaal verleden. Failliete Leopold II schakelt zijn gezel Léon Rom (Christoph Waltz) in om diamanten op Congoleese bodem te ontginnen zodat de Belgische koning Congo volledig in handen kan nemen aan de hand van een leger huurlingen. Slaven, rubber en ivoor incluis. Nadat Roms gehele militaire ploeg wordt uitgemoord door een inheemse stam die de diamanten bewaakt, sluit hij een deal met het stamhoofd Mbonga: aartsvijand Tarzan in ruil voor een kist diamanten. Die Tarzan arriveert samen met Jane op uitnodiging van Williams en de Engelse premier in Boma waar het kat-en-muis-spel tussen Rom, Jane en Tarzan begint.

Het realistische verhaal op de achtergrond wordt jammer genoeg overschaduwd door de overdreven dramatiek en het feit dat de Belgen onderling Brits spreken. Spannend is de film wel, met hier en daar schrikmomenten en vechtscènes in slow motion die Tarzans kracht netjes tonen, zonder al te veel chaos. Flashbacks die de legende van Tarzan vertellen doen denken aan beelden uit de Disney tekenfilm. Onder andere de ontmoeting tussen Jane en Tarzan en de boomhut-scène zijn herwerkt met échte mensen en dat geeft meteen een ander, aangrijpender, effect. De humor wordt vooral verzorgd door Samuel L. Jackson in de rol van militair Williams. Zijn Amerikaanse spraakwaterval staat niet stil in het midden van de jungle. Hij is even verbaasd als het publiek wanneer Tarzan het gevecht tussen mens en dier niet uit de weg gaat.

Het scenario was licht voorspelbaar en af en toe nam de dramatiek de bovenhand. De film is minder grimmig dan verwacht en bovenal een cinematografisch pareltje geregisseerd door David Yates (cfr. de laatste vier Harry Potter-films). Zijn toets is te merken in de rustige shots die met dank aan de Afrikaanse savanne (en de spierbundel Skargård) oogverblindend zijn. De special effects doen amper vermoeden dat deze film ook in 3D kan worden bekeken. Op het eerste zicht lijken de Savanne en de jungle echt, maar in de praktijk werd maar een week gefilmd in Gabon, zonder cast. De meeste opnames gingen door in een nagebouwde jungle in Engeland of voor een groen doek. De apen en andere wilde dieren kwamen niet al te vaak aan bod en vooral de interactie tussen Tarzan en zijn wilde famille bleef oppervlakkig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s