Tom Odell gaat voor meer op Wrong Crowd

Wrong Crowd, het tweede album van Britse zanger Tom Odell kwam afgelopen vrijdag uit. Debuutplaat Long Way Down kon in 2013 op heel wat belangstelling rekenen na een nominatie als BBC Sound of 2013 en een BRIT-award in datzelfde jaar. De liefdesliedjes op de opvolger zijn intenser geworden en het album is niet langer een samenraapsel van nummers. Waar de debuutplaat meestal op een roze wolk zat, is deze langspeler serieuzer en rustiger.

De piano is nog steeds het hoofdwapen van Odell
De plaat opent met single Wrong Crowd over „een zoektocht naar de onschuld,” aldus Odell. Het is een ongewoon nummer voor Tom Odell. De piano is amper nog te onderscheiden en neigt meer naar een synthesizer. In Magnetised is de Odell-toets al wat duidelijker te horen. De eerlijke tekst over een onbeantwoorde liefde mengt perfect met de piano en wanneer Tom zijn keel openzet, durf je hem niet te troosten. Concrete is dan weer minder kwaadaardig en laat zien dat Odell nog steeds enorm goed kan zingen. Met fantasietjes hier en daar en enkele kreten, is dit een van de meest sensuele nummers op de plaat. Het zelfmedelijden is een thema dat door het hele album loopt. Ook Constellations, een alledaagse liefdeslied, gaat hierover. Wanneer alle strijkers wegvallen en enkel Tom en z’n piano te horen zijn, onderscheidt Odell zich toch van alle andere charme-zangers. Ook Sparrow is zo’n typisch piano-lied waar Tom zijn stem verheft tot in de hoge regionen. Dankzij de zwevende melodie biedt dit een eerste rustpunt op het album. In blues-nummer Still Getting Used to Being On My Own praat Odell niet langer met een spreeuw, maar klaagt hij zijn situatie als single aan.

Een onzekere zanger die zich niet inhoudt
Silhouette
opent als een sprookjeslied met enorm veel strijkers maar verandert dan na die wondermooie intro in een poptune waarvan je niet zou geloven dat hij door Odell is geschreven. Ook in Jealousy, heeft de zanger spijt van zijn acties. Dit wordt wel erg duidelijk wanneer hij zichzelf een onzekere loser noemt. De muziek draait 180 graden wanneer Daddy wordt ingezet. Met een Muse-intro bezingt Tom Odell in een echt rocknummer het gevoel dat je vader vertrekt. Geen idee waar de link met de rest van het album ligt, maar de muziek zorgt voor een leuke afwisseling. Here I Am begint met een catchy rif op de piano en de eerlijkheid die we ook vonden in Magnetised. Met een lijn als: „Running up the seventh floor. Knocking the eleventh door” wint Odell alvast de rijmprijs van de eeuw. Hij kan zijn crush echt niet met rust laten en gaat volledig los in zijn muzikale liefdesverklaring. De zelftwijfel die het hele album siert wordt dan eindelijk aan banden gelegd in Somehow. De afsluiter is opnieuw een zoet liefdeslied met gitaar, piano, zachte drums en een breekbare stem. De strijkers zorgen op het einde voor een grandioze finale.

Met zijn tweede ambitieuze album bewijst Tom Odell dat hij in de afgelopen drie jaar wel degelijk iets geleerd heeft. Het nieuwe album volgt duidelijk één verhaal en klinkt verrassend gevarieerd. Toch herkennen we nog steeds de getroebleerde ziel van Odell die ons kan inpalmen met zijn piano-getingel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s