The 1975 rooskleurig in Vorst.

We schrijven 30 maart 2016, The 1975 uit Manchester staat voor de vijfde keer in ons land met een eigen show om hun tweede album voor het eerst in België voor te stellen. De show werd opgewarmd door debutant The Japanese House, waar je hier meer over kan lezen. (foto’s: Enola, HLN, Tumblr)
DISCLAIMER: deze review is mogelijks niet helemaal objectief. #sorrynotsorry

Terwijl de zaal na het voorprogramma begon te roezemoezen, klonken al onbewust de eerste tonen van de headline show. Die werden steeds luider en lager naarmate de wijzer dichter bij de negen kwam. Klokslag 21u gingen alle lichten uit en het plots felroze podium deed de zaal nog een tikkeltje harder krijsen. Love Me deed de show met een knal van start gaan. Met heupwiegende bewegingen danste frontman Matty Healy door het eerste nummer. De gillende meisjes op de eerste rijen leken geen voorbode te zijn voor de rest van het concert. De sfeer was intiemer dan anders, misschien omdat ook maar de helft van de zaal gevuld was. Na Love Me werd meteen een ander 80’s nummer ingezet: UGH! De visuals waren bij elk nummer anders. Met drie rechthoekige kaders aan het plafond verwees de band naar hun vroegere zwart-wit opstelling die ze nu voor goed verlaten hebben. Op het podium zelf stonden vier grote zuilen waartussen achtergrondtoetsenist Jamie Squire, drummer George Daniel en saxofonist John Waugh stonden. Op die zuilen werden verschillende lichtprojecties getoond die samenwerkten met het grote scherm daarachter. Nooit werd het overdreven, het paste altijd bij datgene wat gespeeld werd. Het toonde aan dat The 1975 gegroeid is, drie kaders = drie keer zo professioneel. Tijdens UGH!  veranderden de zuilen in appartementsblokken en de rest van het scherm vormde een straatbeeld. Na een eerste oude bekende (Heart Out) sprak frontman Matty Healy het publiek toe: “Ik ben zo trots op jullie, dat jullie hier vandaag zijn. We gaan jullie lang bezighouden, we hebben nummers bij van onze nieuwe plaat maar ook nog een hoop oude liedjes.”

Tijdens So Far (It’s Alright) gooide hij zijn duimen in de lucht met een vragend blik: zijn jullie oké? Tuurlijk, zeker wanneer de moves van Healy zo aanstekelijk zijn dat je zelf niet kan blijven stilstaan. Met momenten een Michael Jackson, dan weer een Jim Morrison. Healy neemt een slok van zijn glas rode wijn en Change of Heart begint. Met sigaret in de mond wandelt hij nonchalant over het podium als een charmezanger: “You smashed a glass into pieces. That’s around the time I left and you were coming across as clever, then you lit the wrong end of your cigarette.” Hij vertelt zijn verhaal en iedereen luistert. Bij She’s American krijgt gitarist Adam Hann eindelijk de kans om zijn supersnelle riffs te berde te brengen. De typische 80s-The 1975-deuntjes zijn aanstekelijk en worden bijgezet door een prachtige saxsolo van Waugh. Het tempo van de set daalt opnieuw: Anobrain gunt iedereen een adempauze. Wanneer Menswear wordt ingezet gillen enkele fans, het is een ongewone publieksfavoriet. De zanger loopt even van het podium en geeft de spotlight aan George Daniel die achter de drummachine de hele (halve) zaal meekrijgt met maar een enkele repetitieve beat. Wanneer het nummer voller wordt vallen Hann en bassist Ross MacDonald in. Healy vult als laatste aan met tekst. De lichten gaan uit. En wanneer we het podium terugzien is er vooraan een flikkerend lichtgordijn van rook. Een bezeten frontman zingt “Where would I be if I was my brain?” terwijl Daniel achter de drums tekeer gaat. Opnieuw zien we dat de jongens tegenover hun eerste shows uit hun schulp zijn gekropen. Hann en MacDonald gaan al eens op wandel en Healy probeert als zanger elk nummer met allerlei  gezichtsuitdrukkingen en gebaren over te brengen. Af en toe horen we hoe hij in de micro roept tijdens The Ballad of Me and My Brain. We kunnen na die drie minuten flikkerlichten opgelucht ademhalen wanneer we terug een normale Matty zien.

“Onze generatie, we leven allemaal veel te veel in de toekomst en in het verleden, te weinig in het nu. Laten we allemaal de komende 5 minuten hier en nu zijn, zonder te denken aan wat later komt of is geweest. Steek die telefoons weg en geniet van de beste 5 minuten van je leven.” Die truc werkt elke keer. Alle gsm’s gaan weg en de utopie van een concert bekijken met alleen maar de mensen die er op dat moment zijn, iets samen beleven en enkel daar op dat moment. Terwijl Matty dichterbij komt, horen we geen gegil of smartphone-gepruts. Iedereen is één met de muziek en geniet van Me. Ook tijdens Fallingforyou houdt iedereen zich min of meer gedeisd, misschien mede dankzij de spectaculaire visuals. De sneeuw op de schermen ruist ook door je lijf. Bij Someboy Else kunnen de dansbenen weer mee. Met An Encounter en topfavoriet Robbers keren we terug naar hun debuutplaat. Iedereen zingt uit volle borst mee. You doet het tempo stilaan terug opdrijven en Loving Someone brengt onder epileptische lichten weer een vreemde Matty op het podium. Uitgeput neemt hij even de tijd om toch nog iets over Brussel te zeggen, hij had ongetwijfeld ook op sociale media de redenen van sommige afwezigen gelezen: „Ik ben zo trots op jullie. Op iedereen die hier vanavond is. Want als we in angst beginnen leven en we mensen laten voelen alsof ze inbreuk kunnen maken op onze vrijheden, dan zijn we verloren.” De beveiliging was enorm en het is jammer dat de helft van de bezoekers deze show gemist heeft voor een paar doorgedraaide extremisten. „Good for you, Brussels, you’re fucking cool!” Symbolisch of niet werd Paris gespeeld. Een nummer dat iedereen heen en weer deed wiegen, we waren allemaal even met ons hoofd bij vorige week.

Even is het onduidelijk wat het volgende nummer zal worden, tot we plots de befaamde ‚klik’ van een blikje dat opengaat horen: Girls. Met deze gouden oude sluit The 1975 hun set af. In de bisronde volgen nog gospelnummer If I Believe You en monsterhit Chocolate. De band wordt die laatste stilaan beu, ook het publiek beschouwt het meer als een routine en een lachertje dan een noodzakelijk deel van de show. Toch doet iedereen vrolijk mee, want met dit nummer begon het allemaal. Wat daarna volgt is de apotheose. „On four, you all jump” Iedereen begint te springen wanneer The Sound start. Buiten adem sleuren ze ons nog door het allerlaatste nummer: Sex. Een traditionele afsluiter van een zeer gevarieerde avond. Tot op Werchter!

Setlist:
Love Me
UGH!
Heart Out
So Far (It’s Alright)
A Change of Heart
She’s American
Anobrain
Menswear
The Ballad of Me and My Brain
Me
fallingforyou
Somebody Else
An Encounter
Robbers
You
Loving Someone
Paris
Girls

If I Believe You
Chocolate
The Sound
Sex

Advertenties

Een gedachte over “The 1975 rooskleurig in Vorst.

  1. Pingback: Mijn top 10 concerten uit 2016 | Quatsch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s