Wat een week

Wat een helse week.

Parijs werd exact een week geleden getroffen door verschillende terroristische aanslagen. Ondertussen weten we al veel meer over wie er achter de aanslagen zat, hoe het allemaal in zijn werk is gegaan, hoeveel slachtoffers er zijn gevallen en waar de daders vandaan komen. Frankrijk, België maar ook verschillende andere Europese landen beginnen zich vragen te stellen over hun veiligheid. Vragen over het groot aantal vluchtelingen die ze de afgelopen jaren hebben opgenomen en hoeveel ze er de komende jaren nog met open armen zullen ontvangen. We zitten allemaal met veel vragen en onzekerheden. Ik wil hier in deze post gewoon even al mijn gedachten over de afgelopen week de vrije loop laten.

Het weekend begon vreselijk. Ik stond zaterdagmiddag op en las in de krant een klein artikel met een vage foto: “Schietpartij tijdens concert.” Mijn hart staat een seconde stil. Een concert, een plaats waar je naartoe gaat om te genieten, waar je misschien zelfs maanden naar uit kijkt en waarvan ik er zelf toch een paar per jaar meepik. Daar schieten ze toch niet in het rond? Dat doen ze in Amerikaanse scholen, in oorlogsgebied, ergens in het Midden-Oosten. Na mijn ontbijt open ik instagram op mijn telefoon: overal Eiffeltorens en Franse vlaggen. Ik zet mijn computer aan en ga naar facebook. Nog meer van dat. Ik lees een paar artikels en begrijp al snel dat Parijs is getroffen door meerdere schietpartijen, terroristische aanslagen. Om 13u zet ik de televisie aan. Die zet ik niet meer af. Tot nu, vrijdagavond, probeerde ik zoveel mogelijk nieuwsbulletins mee te pikken. Hierover wil ik meepraten, wil ik kunnen meepraten. Ik verander mijn profielfoto in een Franse vlag, meer uit medeleven dan uit sociale druk. Ik wil iets betekenen voor de mensen in Parijs, laten zien dat ik aan hen denk.  En niet alleen aan de Parijzenaren. Zoveel mensen zijn nog steeds op de vlucht voor IS. Op de vlucht voor oorlog en onheil. In september reden we nog in colonne naar het Maximiliaanpark in Brussel. Na twee weken was de solidariteit behoorlijk minder. De winter begint, ook in de jungle van Calais. Ze vechten nog steeds voor hun leven, zijn nog steeds op zoek naar onderdak, naar een nieuw leven. Net nu draait iedereen zich om. “Nee, geen IS-strijders in ons land.” Ik lees een tweet: “Aanslagen zijn niet het gevolg van vluchtelingen. Vluchtelingen zijn het gevolg van aanslagen.” Als nu eens wat meer mensen dit zouden begrijpen. Maandag lig ik nog ziek op de zetel. Op facebook post een krant een foto van de Bataclan na de schietpartij. Ik slik. Dinsdag kom ik op straat. Ik verwacht dat iedereen erover bezig is. Maar het is stil. Het ligt misschien nog te gevoelig? Of zouden er echt mensen zijn die er zich niets van aantrekken en vragen of de minuut stilte verplicht is? Elk journaal een nieuwe dader, een nieuwe huiszoeking en nieuwe discussies over ons eigen veiligheidssysteem. Frankrijk is in oorlog. Is dit wel de juiste manier om het conflict op te lossen? Ik kijk naar “Mijn Jihad” van Rudi Vranckx en denk na. Meer mensen moeten hier naar kijken, het verschil leren tussen een moslim en een IS-strijder. In de pauze hoor ik iemand zeggen dat ze toch nog wel bang is voor terroristen. Verschillende daders zijn ondertussen gedood of hebben zichzelf gedood. Het is nog lang niet gedaan.

De donkere wolk blijft boven mijn hoofd hangen. Hoe gaan we dit oplossen? Met meer geweld? Met meer geld? Met meer politie? Met meer controles? Zonder nieuwe vluchtelingen?

Het blijft hallucinant.

Ik stond de avond voor de bewuste 13e zelf te genieten van een concert. Wanneer de security-agent aan de inkom in mijn handtas kijkt, zeg ik lachend “Er zitten vooral zakdoeken in, hoor.” Een stijf gezicht. Een milliseconde flitst het door mijn hoofd: Wie zou er nu een wapen meenemen?

Bedankt om te lezen en blijf hopen.

 

Als afsluiter een nummer van de groep die ik vorige week donderdag in Trix zag, met wel een heel toepasselijke lijn:
“It’s obviously best for them to turn their guns to a fist.”

Verder gaat het nummer niet echt over terrorisme, maar het blijft wel steengoed. En muziek doet leven. Enjoy.

Advertenties

Een gedachte over “Wat een week

  1. Pingback: 2015: 12 maanden, 12 foto’s | Quatsch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s