D’Ardennen is de hype meer dan waard!

“We wachten nog even op de rook, maken het volledig stil. Geluid. Geluid loopt. En actie.”
De lesvrije week in februari, ergens in een fuifzaal in Antwerpen. Zo’n 70-tal figuranten in feestkledij kwamen die maandag om 7u de set opgewandeld. De volgende drie dagen hebben we alles gegeven om het debuut van Robin Pront mee in te vullen.
Gisteren, negen maanden later, was het eindelijk 13 oktober, de officiële eerste publieke vertoning van D’Ardennen, de openingsfilm van het Filmfestival in Gent. Ik ben zo blij dat ik kan zeggen dat ik een kiezelsteentje heb bijgedragen aan dit kleine kunstwerk. Al was het maar een hand in de lucht of een schuifelende voet.

D’Ardennen is het debuut van Robin Pront, 28-jarige regisseur uit Edegem. Deze knaller van formaat is zijn eerste langspeelfilm en mocht meteen het filmfestival openen. Wie niet zo van noir houdt, blijft beter thuis, maar zij die eens een echte winterthriller willen zien, raad ik aan te gaan kijken. Het is een film die je vanaf de eerste minuut meesleurt en die je pas met een harde smak terug op de grond zet wanneer de aftiteling begint. Bovendien heeft Pront een geweldig trio hoofdrolspelers bij elkaar gekregen: Kevin „Johnny” Janssens lijkt wel de echte broer van Jeroen Perceval die naar mijn mening te weinig lof krijgt voor deze prestatie. Vrouwelijk schoon wordt voorzien door Veerle Baetens.

12113431_10153099772816316_1656046635322759247_o

Het verhaal speelt zich af in het marginale milieu, aan de rand van ‚t Stad. Kenny (Janssens) komt na vier jaar vervroegd vrij, zijn broertje Dave (Perceval) staat hem op te wachten. „Merci om er elke donderdag te staan.” Maar de persoon waar Kenny vier jaar lang heeft op zitten wachten is er niet. Sylvie, gespeeld door Baetens, wil een nieuw leven beginnen, zonder Kenny, zonder drugs en met chihuahua. De spanning stijgt wanneer we te weten komen dat Sylvie dat nieuwe leven wil delen met Dave. Terwijl hun geheime leven meer en meer vorm krijgt op het rechte pad, probeert macho Kenny alles terug zoals vroeger te krijgen. De film eindigt in de Ardennen waar een helse en tevens gruwelijk spannende ontknoping iedereen tot op het puntje van zijn stoel jaagt. „Weet je nog die weekendjes in D’Ardennen? Dat zouden we nog eens terug moeten doen, wij met ons drie.”

Met gastrollen van Peter Van den Begin, Sam Louwyck, Jan Bijvoet en Viviane De Muynck, de prachtige slomo-shots en het donkere kleurenpalet kon de film niet beter zijn. Het Antwerps accent dat heel de film door werd gesproken maakt het voor mij nog eens extra leuk. Uitspraken als „Het is na ni Brasschaat.”, „Ma, zijn er nog cha-cha’s?” of “Ze werkt in den H&M” werden niet door iedereen evengoed begrepen en hier in Gent was de ondertiteling welgekomen. De Johnny-muziek en het feit dat de Flamands naar de Ardennen trekken, geeft de prent zijn sterk Belgisch karakter. Hij mag dan wel in Toronto in première zijn gegaan, het is en blijft een typisch Belgisch product, een waar we trots op mogen zijn.

D’Ardennen van Robin Pront vanaf 14 oktober in de zalen.

Advertenties

Een gedachte over “D’Ardennen is de hype meer dan waard!

  1. Pingback: 2015: 12 maanden, 12 foto’s | Quatsch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s