Blurryface, het vierde album van Twenty One Pilots.

Vorige zomer stond ik met open ogen naar Twenty One Pilots te kijken in de Marquee van Rock Werchter. Ze hadden mij helemaal ingepakt met hun geweldige liveshow. De ontzettend dankbare drommels Tyler en Josh brachten deze week hun vierde album uit: Blurryface.
In een interview probeerde Tyler onlangs de titel te verklaren. „Blurryface is een jongen die alle onzekerheden die iemand kan tegenkomen verbeeld. Mijn onzekerheden zijn een gevoel van verstikking en de dingen die ik met mijn handen maak, daarom zijn mijn armen en nek ook grijs geverfd tijdens liveshows en in videoclips.”
Met die wijze woorden in mijn achterhoofd heb ik het album beluisterd. Vessel, dat uitkwam in 2012, was een echte topplaat en daar was ook al te horen dat Twenty One Pilots met hun gevoelig en eerlijke teksten geen alledaagse popmuziek maken.
Op Blurryface is het persoonlijker, vele nummers gaan over de „industry”, hoe goeie nummers maken en ze weten verkopen aan de radio. Heavydirtysoul doet de plaat starten met een ritmische meezinger. De typische Twenty One Pilots-ingrediënten zijn er: catchy melodieën afgewisseld met iets vreemdere klanken en wilde rapsolo’s.

„Wake up you need to make money”

Twenty-One-Pilots-ApprovedDaarna volgt een eerste mogelijke single: Stressed out. De teksten zijn bij momenten confronterend: „Wake up you need to make money” is een directe uithaal naar de ongelovige tantes en nonkels van vroeger. Op het einde worden deze woorden nog eens in een diepe autotune-stem herhaald, wat het hele een enge sfeer geeft. Iets heel anders dan wat we op Vessel hoorden. Gelukkig is onze vertrouwde frisse Vessel-piano terug te vinden in Ride. Een van de leukere en zomerse nummers op de plaat, alhoewel naar gewoonte de teksten niet echt vrolijk klinken. Toen ik Farily Local voor het eerste hoorde, moest ik toch even twee keer luisteren. Een heel nummer dat enkel steunt op stevige bass en drums, een paar synths en een rap inclusief (alweer) de autotune. Het nummer is niet slecht op zich, maar zoals Tyler zelf zingt: „This song will never be on the radio”

Tear In My Heart was een voltreffer, ik kan mij er meteen een brullende liveshow bij voorstellen, een meezinger of moet ik zeggen meebruller van formaat. Lane Boy was een leuke verrassing. Ik had nooit verwacht Twenty One Pilots op elektronisch vlak zo creatief konden uithalen. Het heeft net zoals Ride een laidback ritme en wordt in het midden van het nummer onderbroken door een wat dubstep gelijkende beat. De teksten verwijzen hier opnieuw naar de industry. „Never trust a song this flawless”. Judge klinkt bij de eerste noten heel vreemd, ik ben nog steeds niet zeker of het nu aan mijn hoofdtelefoon ligt of hebben de jongens effectief een soort wind op de achtergrond gezet? Zodra die bries door een piano overstemd wordt is alles weer dik in orde. Judge is een rustig nummer met een ontzettend catchy refrein dat je al na een keer luisteren kan meekwelen.
Bij de eerste noten van Doubt zag ik meteen een Regi-esque persoon voor mij. De Milk Inc-synths zijn net iets te opvallend. Eens je over die hindernis geraakt, klinken de teksten zoals altijd een beetje zielig en verloren. Polarize gaat in dezelfde lijn verder maar is toch iets dragelijker.

Vessel is moeilijk te overtreffen, een poging was er, maar de onzekerheden van heer Blurryface waren misschien wel terecht.

We Don’t Believe What’s On Tv gaat helemaal niet over een tv, maar is een extreem romantisch nummer met een ukelele en een kwajongens trommeltje. Een simpele lyric als „I used to say I wanna die before I’m old, but because of you I might think twice” doet al vele emo-hartjes smelten. Message Man begint met een orgeltje en een paar wilde drumslagen. Spijtig genoeg gaat het nummer ook niet verder dan dat. Hometown begint zoals de vele zomerse lounge liedjes die nu plat worden gedraaid op de radio, maar krijgt er toch een iets stevigere beat ondergestoken. Not Today heeft ook een zomerjasje aangekregen en klinkt net iets zelfverzekerder dan Hometown. De afsluiter van Blurryface is een piano-ballade. Goner is een smeekbede om gehoord te worden. „I wanna be known by you”. De zanger vertelt dat hij geen Blurryface wilt zijn. Voor de eerste keer op de plaat wordt er opnieuw verwezen naar het hoofdpersonnage, wat ik als rode draad toch heb gemist. Met blurryface hebben Twenty One Pilots een andere richting proberen inslaan. De lyrics zijn niet altijd even herkenbaar en de muziek is op sommige momenten net iets te experimenteel ten opzichte van het vorige materiaal. Vessel is moeilijk te overtreffen, een poging was er, maar de onzekerheden van heer Blurryface waren misschien wel terecht.

Vrijdag 21 augustus te zien op Pukkelpop
Donderdag 12 november in Trix
Sinds 15 mei bij Atlantic: Twenty One Pilots – Blurryface

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s