De 30 dagen zonder smartphone zijn om.

Dat waren ze dan, mijn 30 dagen stilte, zonder smartphone. Ik zou er zo nog 30 dagen kunnen bijdoen. De stress en het gewicht dat dat toestel met zich meebrengt! Deze maand was even een welverdiende vakantie voor mijn smartphone-pols. Ik ben de afgelopen twee weken enkele keren verdwaald geraakt en ik kon niet meer in een wip en een gauw via mijn smartphone de weg terugvinden, maar zo erg was dat niet.
Enkele weken geleden moest ik in Antwerpen zijn op een plaats waar ik nog nooit was geweest. Natuurlijk nam ik de tram in de verkeerde richting, want op beide trams stond immers Sportpaleis. Zo belandde ik in een wijk die mij totaal onbekend was, dit deed mijn ogen wel openen. Tijdens het wachten op de juiste tram kon ik ook niet echt op een smartphone staan staren. Maar gelukkig was er genoeg om naar te kijken, een veel levendigere buurt dan die waar ik anders kom. Eind goed al goed toen want ik bereikte mijn eindbestemming op tijd en was eigenlijk best trots dat ik hierin slaagde zonder Google Maps. Donderdagavond had ik ook even een verdwaalmomentje tijdens het oefenen voor mijn rijexamen. Normaal zou ik mij dan aan de kant zetten en mijn smartphone-gps bovenhalen, maar deze keer heb ik ecologisch verantwoord wat extra toertjes gedaan tot ik terug op mijn vertrouwde weg uitkwam. Die extra oefening kan mij alleen maar ten goede komen.

We mogen natuurlijk ook eerlijk zijn, de dumbphoners hebben het niet altijd even gemakkelijk als de hipsters met hun iPhones. Even snel een document scannen met de smartphone en doorsturen, je mails chekken, weten waar en wanneer je nu juist die bus, trein of tram het best neemt, het weer snel controleren voor je je outfit klaarlegt voor de volgende dag of de inhoud van je kleerkast fotograferen zodat je weet welke kleren nog op kot liggen. Het zijn allemaal handige trucjes die het leven makkelijker maken. Toen ik gisteren een wedstrijd liep, moest ik niet zoals sommige andere prutsen met iphones die dan in en uit hoesjes moesten om op start te duwen. Nee, ik vertrouwde gewoon op de kilometeraanduidingen en de eindklok. Het voelde super om eens zonder zo’n zware smartphone aan je arm te lopen.

Jammer vond ik het wel, dat ik mijn bangelijke prestatie nu niet op mijn running-app heb staan want dat was nu eens de moeite om te delen. Het is ook een van de dingen die me het hardst is bijgebleven deze weken: leren doseren. Stoppen met denken: „wat kan ik nog allemaal op mijn facebook/twitter/instagram posten?” maar meer denken in de zin van: „Dat was nu eens een moment, dat ik met de hele wereld wil delen!” Nu ik mijn smartphone terug kan gebruiken, zal ik mij toch bewuster zijn van de gemakken die ik heb en zal ik misschien eens vaker stilstaan voor ik weer een scheet deel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s