Years & Years in de AB. King zijn ze nog niet, wel een stel mooie prinsen.

foto: Bert Savels

Warhola, foto: Bert Savels

Al om twaalf uur ‚s middags zaten er superfans op de stoep voor de AB te wachten op de beloftevolle groep Years & Years. De afgelopen maanden werd hun hitje King grijsgedraaid op de Vlaamse radio. Eind 2014 werden ze uitverkoren door BBC Radio 1 als The Sound of 2015. Hun debuut ligt nog niet in de winkel en voorlopig moeten we het doen met met nog maar enkele nummers op iTunes. Wij wisten een ticketje te bemachtigen en waren benieuwd naar deze jonge wolven.

Het voorprogramma werd verzorgd door Warhola, winnaar van Humo’s Rock Rally in 2014. De verlegenheid waarmee ze het podium opkwamen keerde om naar arrogantie wanneer zanger Oliver zijn autotune aanzette. Alle sympathie die ik voor de groep had viel weg na de eerste tonen. Die vervormde stemmen paste wel bij het geheel, maar overdrijven is ook een vak. De twee drummers brachten nog meerwaarde, maar om dan uit drie verschillende keyboard duizenden geluiden te plukken en die op hetzelfde moment te laten afspelen, dat probeer je toch best eerst eens uit in het repetitiekot en niet voor een volle AB. De danspasjes van een in strak pak geklede frontman stonden in fel contrast met de  toetsenist zijn vermoeidheidsplunje, ongeschoren staan geeuwen in een Cristal-t-shirt terwijl je zo’n kans krijgt. Warhola heeft wel potentieel, maar er is nog werk aan. De mix van Oscar & the Wolf, Passion Pit en James Blake zal toch zijn eigen eenduidige weg moeten vinden.
Om negen uur gingen de lichten eindelijk terug uit en werd het podium in het blauw-roze gezet. De bandleden kwamen op. Bassist Mikey Goldsworthy en toetsenist Emre Turkmen werden versterkt door een live drummer genaamd Dylan. Het showbeest van de avond kwam met 30 seconden vertraging het podium opgedanst in adidas-outfit en spierwitte nike’s. Olly Alexander is frontman en neemt deze rol gul op zich, alleen spijtig dat het publiek daarom soms vergeet dat Years & Years een band is en geen solo-project. Bij elke hete danspas of verlegen giechel hoorde je hier en daar een handvol meisjes zuchten. De set bestond uit een afwisseling van de bekende nummers en een hele hoop nieuwe nummers. Op een eerste album moeten we nog wachten tot in het verre voorjaar, maar dit voorsmaakje heeft mij al in de goede mood gezet. Er is nog veel werk aan de winkel en genoeg ruimte om de live-set hier en daar wat te verfijnen. Olly komt verlegen over tussen de nummers door, waar een losse „Danku” moet dienen als bindtekst.

foto: Bert Savels

foto: Bert Savels

Tijdens de bekende nummers die wel werden meegebruld door fans, was de stem van de charmante zanger amper te horen. Dit was ook het geval bij nummers met een iets te luide bas. In tegenstelling tot bij de ballads, waar de frontman rustig kon neerzitten achter zijn piano en al zijn energie naar zijn stembanden kon sturen. Memo wist mij even te ontroeren, maar het andere trage nummer werd al meteen daarna ingezet, een iets minder goede keuze. De tragere nummers kwamen goed tot hun recht in de mooi ingeklede box van de AB. De harde knallers klonken vreemd in deze zaal. Het concert was eerste gepland in de club, een zaal waar ik nog nooit geweest ben, maar die alleszins qua naam beter aansluit bij het genre. Misschien was dat een van de redenen waarom het publiek vrij rustig was of ze hadden het misschien net iets te druk met hun smartphones. Gillen kunnen ze wel die tweens, maar dansen en genieten van talentvolle muzikanten, dat doen ze toch op een heel ingetogen manier. Na driekwartier werd er al voor een eerste keer afscheid genomen. Dat einde kwam iets te snel. Door een te vlotte set kwam het laatste nummer al om 22u. King, een knaller van een popplaat kon tot mijn grote spijt de zaal niet omtoveren tot een danstent, wat maakte dat ik op het eind een van de weinige was die de voeten van de grond dierf te halen. Zelfs na 45 minuten scherpe synthsteken uit te delen, bleef de helft van het publiek verstijfd. Ondanks de verwarrende indruk die ze op mij hebben achtergelaten, wist Olly mij toch in te pakken. Hij is als gezicht van de groep dubbel zo verlegen als de rest, maar ze weten met vriendelijke blikken hun publiek toch een leuke avond te bezorgen. Leuk als pre-party, maar ik verwacht toch wat meer gedans van het publiek en wat minder ingetogenheid op het podium bij de volgende show.

Volgende optreden in België: donderdag 25 juni op Rock Werchter
Album Communion uit op 22 juni

Advertenties

Een gedachte over “Years & Years in de AB. King zijn ze nog niet, wel een stel mooie prinsen.

  1. Pingback: Years & Years in Vorst. Olly is king. | Quatsch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s