Liefste Herman, Beste Schuur. Een open brief aan meneer Werchter.

Toen in november de woekerprijzen van Werchter nog maar eens hét nieuws van de dag was, schreef ik een brief aan Herman Schueremans. Omdat nu ook Pukkelpop zijn prijzen de hoogte induwt, bij deze:Liefste Herman, Beste Schuur,

Ik ben een ongelofelijk jonge en geweldig alledaagse muziekfan. In de zomers van 2010, 2011, 2012 en 2014 heb ik met veel plezier mijn centjes bijeengeteld om op uw festivalweide naar verschillende artiesten te mogen komen luisteren. Ik heb er mooie ontdekkingen gedaan, vele herinneringen gecreëerd en goed gegeten.

Elk jaar met kerst begon het al te knagen. “Ga jij dit jaar naar Werchter? Bastille komt wel hé! Maar het is ook wel duur hé.” Ik maak spijtig genoeg geen deel uit van de groep jongeren die gul gesponsord wordt door hun ouders. “Als jij naar Werchter wil, dan zal je dat zelf moeten betalen.” was wat mijn ouders altijd zeiden.

2010, ik was 16 en had nog bergen verjaardags- en zakgeld op mijn rekening staan dat ik gerust kon besteden aan een dagje op uw mooie weide. Het jaar daarop vond ik mezelf oud genoeg om alle vier de dagen mee te feesten. Dit werd dan ook een pak duurder, een vakantiejob in augustus om mijn spaarpot terug te vullen, leek een goede oplossing.
Het jaar nadien, 2012 ben ik voor het eerste op de camping blijven slapen. Een hele mooie ervaring was dat, maar met kamperen komt ook veel kijken en de ticketprijzen gingen opnieuw stiekem een paar euro’s naar boven. Ik werkte mij dus weer kapot in augustus om dit alles terug te kunnen verdienen.
Het jaar daarop, 2013, was voor mij mijn eerste zomer’vakantie’ als universiteitsstudent. Voordien was ik de hele maand augustus vrij om te werken. Zodra ik hoorde wat het beest herexamens was, trok ik mijn spreekwoordelijke kak in. Ik besloot op safe te spelen. Indien er herexamens zouden zijn, zou ik in augustus niet meer kunnen werken. En niet werken betekent geen Werchter. Gelukkig had ik geen last van herexamens, maar ik was al wel te laat voor een combiticket. 2013 werd voor mij dus een vrij goedkope Werchter: met een fris pintje (onder de 2,30euro) kon ik vanuit mijn luie zetel naar de livestream kijken. Natuurlijk weet ik als geen ander dat dat ‘niet hetzelfde is als op de wei’. Ik investeerde die zomer mijn vakantiecentjes in een vijfdaags reisje naar London. Dat, met vervoer en comfortabel verblijf inbegrepen op hetzelfde bedrag neerkwam als vier dagen Werchter (in een tent). Dit deed mij wel even nadenken. Waarom betaal ik zoveel? In de eerste plaats gaat het om de groepen, die vragen serieus wat centjes. Verder is er nog een hele resem kosten: de infrastructuur, de beveiliging, alle logistiek, en what not. Maar ik denk niet dat er zoveel van mijn ticket aan die dingen wordt gespendeerd. De naïve sukkel die ik ben, denkt dat het meeste naar de artiest gaat, maar Werchter maakt deel uit van Live Nation en dat is nu eenmaal een bedrijf dat uit is op winst. Werchter is verslavend en je wilt die groepen absoluut niet missen als ze in jouw land spelen, dus betaal je maar.

Vorige zomer was ik niet van plan om opnieuw in mijn luie zetel te blijven zitten staren naar die 80.000 feestvierders. Ik wilde terug. Tijdens het academiejaar zelf heb ik dan wat meer op mijn centjes gelet en ik kon zo een combiticket bijeenscharrelen voor een prijs van 205 euro. Want ja, de prijs was weer met enkele euro’s naar boven gegaan. Toen mijn maag begon te knorren op dag één van het festival en we langs de eetkraampjes slenterden, schrokken we. Eén zomer hadden we gemist en plots waren de frietjes niet 1,5 bon meer waard, maar 2. Zelfs de pizza-slices waren gestegen in prijs. Dat er geen spaghetti meer te verkrijgen was en dat er plots twee gratis-slush-ice-kramen stonden doet hier niet ter zaken. Ook was er in 2014 een nieuwe camping en het terrein was ‘vergroot’. Dat liet de media alleszins horen enkele maanden voor de aanvang van het festival. Op dit vergrootte terrein was er nu plaats voor een kunstinstallatie. Ik vraag mij nog steeds af hoeveel procent van de bezoekers zich wel degelijk naar dat uitsteeksel van de wei heeft begeven. Zou het niet beter geweest zijn als de extra euro’s die dat jaar werden gevraagd, gebruikt werden om de Barn te verhuizen naar die lege ruimte en dan kon de kunstenaar misschien wat meer fans verwerven als de installatie op de plaats van de Barn zou staan. Bonus: geen massastroom naar de mainstage als er toevallig twee concerten gedaan zijn en geen geluidsoverlapping tussen KluBC en de Barn.

Ik weet dat ik maar een snotjong van 20 ben en niets van zulke grote evenementen afweet, maar ik kan u wel zeggen dat u met de maatregelen die u dit jaar treft een heel ander publiek zal zien. Geen nood, we spreken nog niet van een vergrijzing! Er zullen nog steeds jongeren zijn die een ticketje van thuis meekrijgen of die geen last hebben van examens. Maar ik ben niet zo iemand, ik zet niet mijn examens én zoveel geld op het spel om één specifieke groep te zien of nog erger: een voetbalmatch.

Bij deze hoop ik uit de grond van mijn hart op een mooie Werchter 2016. Een die niet persé in prijs moet verlagen (want dat is nu eenmaal onmogelijk), maar een die zeker niet meer moet verhogen. Eén waar Live Nation en Rock Werchter hun oor eens te luisteren leggen bij hun publiek en meteen ook eens nadenken over wie dat publiek moet zijn, je kan namelijk niet iedereen tevreden stellen en kiezen is verliezen.

Mij zie je alvast niet op de wei dit jaar, ik heb betere dingen te doen en met dat geld kan ik misschien mijn eigen onderwijs mee helpen financieren.

Met vriendelijke groeten en hopelijk tot in 2016,
Emma Vierbergen, 20jaar uit Antwerpen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s