30 dagen stilte, zonder smartphone.

30 dagen dit, 30 dagen dat. April telt exact 30 dagen en op Facebook vliegen de evenementen me rond de oren: 30 day ab challenge, 30 day sit challenge, 30 day squat challenge, 30 dagen meer groen, 30 dagen autovrij, 30 dagen alcoholvrij.
Ik geef toe dat ik wel meedoe met de 30 day ab challenge, maar dat doe ik wel vaker. De actie die mij echter het meest aansprak was die van 30 dagen stilte.

Zoals op hun website staat, kan iedereen meedoen door elke dag in april even de stilte op te zoeken en te genieten van de rust. Het zou zelfs onze levenskwaliteit kunnen verhogen!
„Hoe je het ook doet, zelfs met een dagelijkse 5 minuutjes zal je na enkele dagen al een verschil merken. Je wordt rustiger, kunt beter je gedachten ordenen, je hebt meer energie, je gaat uitkijken naar jouw moment. Bovendien heb je er niets voor nodig, is het helemaal gratis en kost het nauwelijks moeite.”

Ik ben iemand die gedurende de dag enorm veel afleiding nodig heeft. Ik kan nergens langer dan 1 minuut stilstaan en niets doen. Dan floept er wel een smartphone uit mijn zak om mijn niet-bestaande meldingen te controleren. Ik kan ook nergens heen zonder mijn iPod in mijn oren te steken. Zelfs al is het maar 5 minuutjes naar school fietsen.
De afgelopen twee weken moesten we tijdens mijn lessen Zweeds argumenterende toespraken gegeven om onze  spreekvaardigheid wat te professionaliseren. Iedereen mocht de stelling die hij/zij wilde verdedigen vrij kiezen, eender wat. En toch waren er van de 25 studenten, twee die hetzelfde onderwerp kozen: de smartphone en dan vooral de overbodigheid van de smartphone.

1001437_10151963019195240_1975562875_n

Iets minder dan een jaar geleden heb ik mijn dumbphone ingeruild voor een Nokia Lumia, de goedkoopste 4G-smartphone die toen op de markt was. Ik deed de koop af als een quasi-noodzaak omdat ik toch wel snel naar het buitenland zou vertrekken en het daar echt wel nodig zou hebben. Dat was ook niet helemaal gelogen. In Zweden heeft elke jongere een smartphone. Afspraken werden gemaakt via Facebook en op het laatste moment gewijzigd via WhatsApp, het openbaar vervoer nemen ging veel makkelijker met een smartphone en de gps bracht me op de snelste manier tot bij het juiste feestje. Je kon er zelfs met je smartphone betalen in de supermarkt (maar dat kan je in Lund nu ook al met je sms-duim).

Sinds ik mijn smartphone gebruik heb ik mijzelf enorm veel tijd bespaard. Dat probeer ik me toch wijs te maken. Deels is dit waar: ik kan onmiddellijk zien of ik niet beter in Berchem overstap of in Antwerpen-Centraal. Ik kan tussen de lessen door mijn punten bekijken en hoef daarvoor niet naar een computer te lopen. Als ik iets zie dat ik leuk vind, hoef ik het niet te onthouden of op een zakdoek te schrijven, gewoon even een foto nemen. En wanneer we met zijn allen ons hoofd breken over de naam van die ene politicus, google ik het even. Wanneer ik ergens moet zijn, hoef ik het adres niet meer op voorhand op te zoeken, met een Nokia Lumia kan je zelfs zonder internetverbinding elke plek op aarde terugvinden! Zo handig en snel! Tijdsbesparing noem ik het, luiheid noemen de dumbphoners het. En daar moet ik hen stiekem gelijk in geven.

shutterstock_70386574Tijdbesparend, maar ook tijdrovend. Zoals een grote wijsheid mij ooit zei: „Een smartphone, dat is altijd wachten. Wachten tot het is geüpload, tot het is gedownload, wachten op een update, wachten op de gps, wachten tot de camera-app is geopend.”
En niet alleen tijdrovend in die zin. Facebook, Twitter, Instagram, Snapchat, Whatsapp, het zijn allemaal apps waar we telkens opnieuw naar kijken, terwijl we toch weten dat er in de laatste 20 minuten niets wereldschokkend is veranderd. Ik ben me er enorm van bewust, hoe zwak ik sta tegenover die sociale beestjes. En het is niet hun schuld, het is mijn eigen mentaliteit die dringend een andere richting uit moet.
Het is wetenschappelijk bewezen dat de concentratie vermindert wanneer je telkens opnieuw je werk onderbreekt om naar die meldingen te kijken. Tijdens de examens laat ik dan ook bewust mijn telefoon dan ook niet bij mij in de buurt rondslingeren. Ik zet hem ook vaak in vliegtuigstand, zodat ik niet gestoord wordt door irritante „plings”. Op gebied van studies ben ik nogal streng voor mezelf, maar wanneer ik op de bus of de trein sta te wachten kan ik hem niet in mijn broekzak laten zitten. Wanneer ik met vrienden op stap ben, moet ik mijzelf er telkens opnieuw aan herinneren dat ik hier ben om mijn tijd te delen met hen en niet met mijn elektronica.
Ik kan me niet meer focussen op een ding tegelijk, altijd maar die smartphone bovenhalen, een ziekte bijna.

surrender-your-devices-011

Daarom wil ik heel de maand april meedoen aan de actie #30dagenstilte op mijn eigen manier. Ik leg mijn smartphone aan de kant en schakel voor 30dagen terug opnieuw over naar mijn oude telefoon: de Nokia 2690. Hij kan wel op internet, maar die primitieve Nokia-browser beloof ik enkel te openen in hoge nood. Het zullen 30 zware dagen worden. En ik zal proberen jullie via deze week zo goed en zo kwaad mogelijk verslag uitbrengen van mijn 30 dagen zonder smartphone. Als je niets meer van mij zou horen en je ergens een kapot getrapte Nokia 2690 vindt, doneer dan mijn mijn slimme telefoon aan een verstandig iemand die nog met een domme telefoon rondloopt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s