En plots was de kerstvakantie daar

Hejsan svejsan! (heb ik geleerd van een Stockholmare)

Mijn laatste week hier in Lund voor de kerstvakantie is ingegaan en ik moet jullie nog updaten over mijn afgelopen twee weken!

Ik had mijn miserabele week op vrijdag afgesloten met de eerste Lundse kerstactiviteit: het aansteken van de kerstboom op het Stortorget (grote markt). Een kerstkoor zong eerst een paar Zweedse julsångar en daarna nam de Her Thomander het woord om de Thomanders Jul-activiteiten plechtig te openen en iedereen warm welkom te wensen, in een 19e eeuws Skånsk dialect. Sinds enkele jaren wordt deze figuur: Johan Henrik Thomander (een professor en rector van Lunds Universiteit) gevierd met kerst. Hij was in de 19e eeuw een van de eerste in Lund die met zijn familie kerst vierde zoals dat vandaag de dag wordt gevierd, met een kerstboom en kerstcadeaus. Heel de advent lang zijn er activiteiten: bezoek het oude huis van de Thomanders famllie, een fika in het Grand Hotel, verschillende stadswandelingen, rondritten in een oude koets.
Vrijdagavond werd dus de kerstboom aangestoken en zaterdagochtend stond ik om 11u op dezelfde plaats om mee met alle kleine kinderen de kerstman wakker te maken. Hij lag in een groot bed te slapen op het plein en de kindjes (inclusief fanfare) moesten hem wakker maken alvorens ze hem hun verlanglijstjes konden geven.
Kerst vieren in Zweden is een heuse bezigheid. Ikzelf ben nooit echt een kerstmens geweest, maar Zweden heeft mij in die zin toch wel veranderd. Overal zie je lichtjes, grote sterren voor de ramen of (elektrische) kandelaars. In alle openbare gebouwen staan kerstbomen en in de supermarkt staat de julmust en pepparkakor in promotie. En bij de kassa hangt er een papiertje: Denk aan de saffraan! (want die kan je enkel, in kleine zakjes, aan de kassa kopen. Dat heb je nodig om in je lussebuller te bakken. Elke zondag worden die dan opgegeten en doorgespoeld met een julkaffe (kerst-koffie)

Die zaterdag, nadat de kerstman goed en wel wakker was, fietste ik 100m verder naar Wermlands voor de foto-frunch-meeting. Over een paar heerlijke groententaartjes, muesli en pannekoeken hebben overlegd wie welke adventsdag kreeg in de adventskalender. Gedurende de hele advent wordt er elke dag een kerstfoto van een van ons op Wermlands facebook-pagina gepubliceerd. De rest van de zaterdag heb ik nog wat huiswerk gemaakt en ‘s avonds was het weer tijd voor een tacksittning. Na de pre-party bij Rebecca, fietsten we naar Wermlands waar we een omgekeerd diner kregen voorgeschoteld. We begonnen dus al rechtstaand op onze stoel met het laatste nummer gevolgd door dessert, veel gezang, hoofdgerecht, nog meer gezang. Op het eind kregen we het voorgerecht en zongen we de Wermands tass, het nummer dat normaal aan het begin van een sittning wordt gezongen. Na de mellanparty (tussenin-party), gingen we terug naar de club. Tot onze stomste verbazing stond de dansvloer na een half uur volledig vol. Bij Wermlands is dit uiterst uitzonderlijk en we waren de geneeskundigen dan ook enorm dankbaar om te blijven plakken na hun sitting. Dit succes werd door al de wermlänningar natuurlijk grondig gevierd.


Spijtig genoeg was er geen tijd om uit te slapen de volgende dag.
Rebe, Silke en ik zijn gaan helpen op een Hollandse Sinterklaasfeest in Södra Sandby (een dorpje buiten Lund, waar ik de eerste twee weken van mijn verblijf zat, in de kelder).
We hebben (met kleine oogjes) wat Zwarte Pieten geschminkt, pepernoten gegeten en ons leed over het overlijden van Luc de Vos kunnen delen met wat Belgen. Toen we genoeg gillende kinderen hadden horen zingen, slopen we weg en namen de bus huiswaarts. Op weg naar huis kwamen we nog enkele fanfares en koetsen van de kerstactiviteiten tegen.
Die zondagavond had Christina een Thanksgiving dinner gepland voor de hele gang. Met twaalf in de keuken staan is nogal moeilijk en misschien maar goed ook. Zo kon ik mij eindelijk in de zetel laten vallen om over de logistiek van de tafels na te denken. Toen we de bureau van Tobias hadden verhuisd en de tafel was gedekt, was het tijd voor kalkoen, stuffing, gravy en heerlijke Duitse glühwein. We wilden het natuurlijk allemaal volgens het boekje doen en dus werd er eerst gebeden en dan pas aangevallen. Op de achtergrond stond de tv op het Amerikaans voetbal en wanneer we ons buikje rond had gegeten was het tijd om ‘thanks’ te geven. Iedereen werd een beetje emotioneel, maar we hebben het droog kunnen houden. Nadat ik bijna in slaap viel tijdens de gezamenlijke afwas, heb ik mij geëxcuseerd en kroop ik vroeg in bed.


Maandagvoormiddag had ik weer les en daarna was het weer tijd voor een beetje schoolwerk. Dinsdag was weer van hetzelfde en ‘s avonds zorgde de Swedish Lounge voor afwisseling. Woensdagochtend begon mijn eerste cursus over “de Zweedse alledaagse taal en laatste veranderingen daarin”. Ik was nogal zenuwachtig want het is een klasgroep met alleen maar Zweden die al een heel semester met elkaar les hebben, maar voorlopig loopt alles goed. En ze kunnen mij verstaan en ik hen. In de namiddag was het tijd voor nog meer les en ‘s avonds kroop ik met een beetje hoofdpijn mijn bed in. Die hoofdpijn was blijkbaar een beginnende oorontsteking. Toen ik donderdagochtend opstond met tien keer zoveel pijn en vuiligheid in mijn hoofd en oorstelsels belde ik de dokter. In Zweden kan namelijk iedereen de dokter gratis bellen, je krijgt dan een verpleegster aan de lijn die verschillende vragen stelt en je uiteindelijk de naam geeft van het medicijn dat je nodig hebt of het adres van een dokter, moest dat nodig zijn. Ik fietste dus meteen naar de apotheek, en legde mij de rest van de dag op mijn bed, hoofd naar boven, veel water en mijn cursusboeken op mijn buik. Na zo een dag doen wat de verpleegster mij had gezegd, voelde ik mij vrijdag al stukken beter. Vreemd was dat. Na de les vrijdagochtend heb ik de namiddag doorgebracht met Simon om aan ons groepswerk te werken. We hadden besloten een mini-grammar te maken van het Hongaars en hebben heel de regenachtige namiddag zinnen zitten ontlenen om zo iets meer vat te hebben op die vreemde taal. ‘s Avonds heb ik mijn schoen gezet, op hoop van zegen. Op zaterdagochtend 6 december werd ik wakker van mijn deur die dichtviel. Ik stond op en zag plots dat mijn schoen gevuld was! Heerlijke pepernoten, chocolade, speculaas, een mooie brief en het belangrijkste van alles: schuimpjes! Op zes december was het ook de begrafenis van Luc de Vos in Gent. Ik vond het daarom gepast om zelf een kaarsje te gaan aansteken in de kathedraal. Als ik niet hier had gezeten, had ik zeker op het Sint-Pieters plein gestaan om mee te applaudisseren voor zo’n vriendelijke Vlaamse held.


Zaterdagnamiddag heb ik nog wat geleerd voor school en zondag was het weer van hetzelfde. De enige verdere spannende dingen die dat weekend zijn gebeurd buiten studeren is dat ik mijn hand verbrand had aan de oven en dat ik de gang en keuken moest kuisen omdat ik die week weer keukenmeid was.
Maandag was het weer tijd voor les en na de les hebben we nog gewerkt aan onze presentatie van het Hongaars. Normaal zitten we met 3 Zweden, een Belg en een Britse in de groep. Maar Grace zat in Lapland en dus moesten we ons niet inspannen om engels te spreken en heb ik een hele hoop Zweedse nuttige en onnuttige uitdrukkingen bijgeleerd, waaronder de “Hejsan Svejsan” bovenaan dit bericht. Dinsdagmiddag na mijn les over het alledaagse Zweeds werkten we onze powerpoint nog af en oefenden we, want op woensdag was het tijd voor de presentatie. Het grappige was dat we onze hele voorbereiding in het Zweeds hadden gedaan en voor de presentatie moesten we alles vlot in het Engels zeggen. Gelukkig was ik niet de enige met een gebrekkig engels accent. Al bij al, ging de presentatie goed en dit was ook ineens de laatste les van de cursus “Talen van de wereld”. Nu is het wachten tot 7 januari wanneer we het examen via mail krijgen gestuurd en we het moeten inleveren een week later.
Die woensdag was dus even een uitblaas-dag voor mij. Eindelijk van dat vak vanaf (voorlopig) en ik had de volgende dag geen les, dus tijd genoeg om ‘s avonds nog eens naar Café Multilingua te gaan, waar ik al lang niet was geweest.
Donderdag had ik zoals gezegd geen les en heb ik met wat Zweedse Music For Life op de achtergrond wat voor school gewerkt. Vrijdag hadden we in onze les de volle drie uur gediscussieerd over verschillende discussiepunten in verband met het alledaags Zweeds. Zulke lessen zouden in Gent nooit worden ingepland en zijn eigenlijk veel nuttiger dan een saai hoorcollege van drie uur. Al de treinen en bussen stopten met rijden om 16u die dag, want er was een storm op komst. Er werd ook aangeraden binnen te blijven. Ik heb niet zoveel van de storm gemerkt behalve dan een Skånske vorm van sneeuw: regen die aanvoelt als hagel maar er uit ziet als natte sneeuw.


Zaterdag was het tijd voor Lucia! Dit is het feest van het licht in Zweden en ook de naamverjaardag van de heilige Lucia. Want na die 13e december worden de dagen alleen maar langer en is er meer en meer licht. Op die dag zie je overal luciatreintjes zien: jonge blonde meisjes in witte lange jurken met kaarsen en een Lucia voorop met kaarsen op haar hoofd. Vrijdagochtend tijdens onze fika-pauze, kwam Olof (van de studentenvereniging van onze faculteit) met wat elektrische kaarsen op zijn hoofd voorbij gelopen. Samen met vier andere meisjes in lange jurken, zongen ze van ‘Sankta Lucia’ in de cafetaria. En op zaterdag had ik kaartjes kunnen krijgen voor het concert in de kathedraal. Nadat ik iets te laat aankwam, waren al de goede plaatsen al bezet. Na de eerste twee nummers stond ik recht en ging mee met de andere ongeduldigen achteraan in de kerk staan, zodat ook mijn ogen van het spektakel konden genieten. Het was een ongelofelijke ervaring en heel de kathedraal werd er stil van.
De volgende dag stond ik al om 11u terug aan de Kathedraal om de bus te nemen met 99 andere internationale studenten richting Jakriborg. Dat is een heel klein dorpje dichtbij Malmö dat elk jaar met kerst wordt omgetoverd tot een kerstmarkt. De bus zou pas terug vertrekken om 15u dus was er enorm veel tijd om bij elke kraam even een praatje te slaan en de worst, soep, honing, julmust, glögg of snoep te proeven. Ik heb er zelf een origineel kerstcadeau gevonden en heb vooral ook de andere cadeaujagers geholpen met knopen doorhakken. Toen onze voeten het al lang niet meer aankonden door de koude, trokken we toch maar iets vroeger naar de parking waar blijkbaar al bijna iedereen in de bus zat te wachten. Misschien had de International Desk het evenement een beetje kunnen inkorten. Al bij al had ik een gezellige laatste uitstap met mijn internationale mentors en vrienden en heb ik toch ook eens deftig een kerstmarkt gedaan. (Had je mij vijf maanden geleden verteld dat ik dat zou doen, had ik je vierkant uitgelachen).


Toen ik bevroren terug thuis kwam en mijn voeten een goed uur voor het blaaskacheltje had geplaatst, was het tijd voor de julstädning of kerstkuis.
Onze keuken en salon moet twee keer per jaar grondig gekuist worden, een keer voor de kerstvakantie en een keer voor de zomervakantie. Iedereen hielp mee, in de mate van het mogelijk want zoveel plaats en werk was er niet. Ik nam de zetel voor mijn rekening, want ik was die ‘per ongeluk’ vergeten stofzuigen toen het mijn kuisweek was. Na een goed uur poetsen, stofzuigen, schrobben en moppen blonk de keuken langs alle kanten. My had lussebullar gebakken en Tomas (onze gangpappa) had julmust gekocht voor de julfika. Dit alles natuurlijk met kerstmuziek op de achtergrond. Nadat ik om 22u de slotshow van de Zweedse Music For Life had gezien, kroop ik onder de wol.


Op maandag had ik weer saai les, dinsdag en woensdag was het van hetzelfde. Woensdagavond was er de laatste Café Multilingua, daarna reed ik verder naar Wermlands voor de laatste pubavond van dat jaar. Omdat ik dat uitgebreid wou vieren, stond ik die avond achter de bar. Mijn vriendin, Rebecca, is gekozen om volgend semester barchief te zijn en ze mocht daarom deze avond al eens proberen. Het was een geslaagde avond! Na een dipje rond 12u waar we absoluut geen gasten hadden, kwamen er plots 30 mensen binnen gestrompeld. De elektriciteit bij een populaire nation niet veraf was uitgevallen en dus kwamen de snobs van Västgöta Nation zich bij ons verder bezatten. Om 2u, later dan verwacht, moesten we toch onze deuren sluiten en kon de opkuis beginnen. Zoals ik al zei was het de laatste pub van het semester en moest de opkuis voor een keer eens grondig gedaan worden. Als beloning kregen we van Johan zijn appartement ter beschikking voor de afterparty. Een champagnefles werd met een samouraizwaard opgegooid, de zelfgebrouwen vargtass werd soldaat gemaakt en toen ik thuiskwam passeerde ik mijn ganggenoten die naar de les vertrokken. Een goede avond dus, maar een iets mindere donderdag. Gelukkig had ik geen les en kon ik mijn mannelijke kat goed verzorgen. Vrijdag had ik mijn laatste les voor de kerstvakantie die eindigde in een gezamenlijke “God Jul!”-kreet. Toen ik om vier uur nog steeds niets voor school had gedaan, pakte ik al mijn boeken en sloot mezelf voor een goede twee uur op in het kopieerkot van de bib. Ik kan namelijk al die interessante boeken over mijn bachelorpaper niet mee naar huis nemen, dan maar kopiëren.
Morgen is het zaterdag, mijn laatste dag in Lund voor de kerstvakantie. Die zal voornamelijk uit last-minute kerstcadeaus kopen, valiezen inpakken en kuisen bestaan.
Zondag neem ik het vliegtuig naar huis en zit ik voor twee weken terug op Belgische bodem. De ‘blok’ die de kerstvakantie normaal gezien is voor Belgische studenten is voor mij iets minder zwaar, zodat ik toch nog wat tijd kan doorbrengen met mijn naasten. Halleluja in den hemel.

Bij deze zitten mijn normale weken in Lund er zo een beetje op. Natuurlijk kom ik na de kerstvakantie nog terug voor twee weken, maar er zijn al veel medestudenten voor goed vertrokken. Afscheid nemen is altijd moeilijk en zeker als je je dan tegelijk nog eens enorm blij bent omdat je naar huis kan. De afgelopen weken voelden dus een beetje raar, het einde van mijn avontuur hier komt dichter en dichter.
Ik wil daarom deze blogpost graag afsluiten met een quote die ik onlangs tegenkwam in een Harry Potter-boek en die de afgelopen weken perfect wist te verwoorden:

“It is a strange thing, but when you are dreading something, and would give anything to slow down time, it has a disobliging habit of speeding up.”

“Het is een merkwaardig feit, maar als je ergens als een berg tegenop ziet en er alles voor zou willen geven om de tijd langzamer te laten gaan, heeft die juist de onaangename gewoonte om te versnellen.”

Speciale dank aan Linde om de vertaling op te zoeken.

Advertenties

Een gedachte over “En plots was de kerstvakantie daar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s