Dat is lang geleden!

Hejhej,

De laatste keer dat jullie mij lazen, was oktober nog maar net van start gegaan en nu zitten we alweer drie vierde in dé herfstmaand. De afgelopen weken waren een beetje saai, een beetje nat en een beetje avontuurlijk.

Twee weken geleden (waar ik jullie laatst achterliet) was er op woensdag weer Café Multilingua, Omar de Ijslander was weer van de partij en omdat ik deze keer niet na een uurtje al moest vertrekken om te helpen op een of ander feest, heb ik de volle avond zijn Zweeds kunnen verbeteren en ondertussen ontzettend veel bij kunnen leren over de Ijslandse cultuur en natuur. Wist je dat die warmwaterbronnen daar tot 40graden kunnen worden? En je kan daar gewoon in gaan zwemmen, zomer of winter. Ik vroeg ook aan Omar of hij Asgeir kende, een Ijslandse zanger waar ik sinds kort naar ben beginnen luisteren. Hij wist te vertellen dat heel Ijsland naar hem luistert. Zijn vrienden, ouders en grootouders zijn fan en Asgeir (of Trausti Einarsson) en hij komt uit hetzelfde dorp als Omar. Maar ze kennen elkaar (spijtig genoeg) niet. Nog een leuk weetje: Guust Flater is bekend in Ijsland en wordt daar Viggó viðutan [viggo] genoemd.

Donderdag en vrijdag waren niet zo heel spannend. Zaterdag daarentegen was heel avontuurlijk! Chelsea had mij uitgenodigd voor een trip naar Kullaberg samen met Rebecca en Marlis die ik al eerder in Wermlands had ontmoet. Het was hun mentorgroep die op het idee was gekomen om naar daar te trekken, verder waren er dus nog drie mentors bij en nog een vrolijke Nederlander en een sportieve Spaanse. Met ons kleine groepje namen we de overvolle trein richting Helsingborg, om daar een bus te nemen naar het uiterste puntje aan de Westkust van Skåne: Mölle. Daar ligt een natuurreservaat aan de kust van de Oceaan: Kullaberg. Het is er heel mooi en het is nogal redelijk groot. Ergens in het natuurreservaat ligt Nimis, een kunstwerk dat daar eigenlijk verboden aanwezig is. De regering is er niet zo mee gezind en daarom staat er nergens officieel aangegeven waar het kunstwerk zich bevindt. We hebben dus redelijk wat extra kilometers beklimming gedaan vooraleer we een pad vonden waar we zeker van waren dat ons naar Nimis zou leiden. Toen dat pad plots versperd was met bomen en takken waar een groot bord: VÄND OM (keer om) op stond, begon de discussie in de groep: wat moeten we nu doen? We konden iets ‘illegaal’ doen en gewoon langst de steile helling naar beneden glijden/vallen/kruipen en zo een shortcut nemen voorbij het versperde pad of braaf omkeren en een andere weg zoeken.

Stefan, de Nederlander, zat al bijna beneden nog voor de mentors een beslissing hadden genomen. Rebecca en Marlis waren al op weg. En het scouts-gevoel in mij verkoos ook liever het korte avontuurlijke pad boven het saaie wandelen op de paadjes. Ik gleed dus mee naar beneden met gevaar voor eigen leven. Telkens iemand zijn voet verkeerd zette en er grote rotsblokken naar beneden donderden, leek het wel of we in een of andere natuur-rampen-film hunger games-scene meespeelden. Het was super spannend! Chelsea, Jessica, Malin en Mikael namen het saaie pad. Stefan, Rebe, Marlis, Petter en mezelf (het heldhaftige deel) waren ondertussen al aanbeland op het strand. Dat bestond uit heel grote stenen die zo glad waren dat je zoals een aapje moest klimmen tot aan Nimis. Na zo’n 10minuten van kei naar kei te klimmen, zagen we eindelijk het ‘kunstwerk’ Nimis. Het was een hoop houten plankjes. Lars Vilks, een Zweedse groene kunstenaar, begon in 1980 een hoop plankjes op elkaar te timmeren en dat werden er meer en meer. Toen wij aankwamen in Ladonia (het rijk van Nimis, zoals meneer Vilks het noemt) en even gingen zitten voor een picnic, hoorden we na een paar minuten getimmer. En ja hoor, daar was hij: Lars Vilks! Hij was hevig aan het timmeren aan de verschillende torens, en maakte het zo nog ingewikkelder om je weg er in te vinden. Vilks wordt steeds beschermd door twee bodyguards, een op 20meter van hem en een iets verder. Het gerucht gaat de ronde dat je de artiest niet mag aanspreken of aanraken, want dan zullen de bodyguards ingrijpen.

Na onze klimtoestanden op de houten torens was het tijd om terug huiswaarts te keren. Petter en Mikael wisten de weg terug met maar een foute afslag te vinden. We kwamen uit het park recht in iemands tuin terecht en moesten dan dwars door het veld lopen om aan onze bushalte net op tijd aan te komen. Op de bus en trein vielen we bijna allemaal in slaap. Rebecca en ik moesten onze energie nog sparen voor wat die avond volgde: Tacksittning bij Wermlands. Omdat we hadden meegeholpen op het Oktoberfest kregen wij en alle andere helpers een sittning (gratis drie gangenmenu met genoeg alcohol om de hele avond door te zingen), na de mellanparty (zie vorige blogpost) en de club ben ik naar huis gegaan. Mijn benen en knieën konden geen afterparty meer aan.

Na een rustdag, begon de volgende week. Op maandag bij de gamenight, die elke maandag avond georganiseerd wordt, stonden er plots vier nieuwe bordspellen. De grootste nerds van de groep buigden zich even over de spelregels en we waren vertrokken voor een avond plezier. Dinsdag was er weer Swedish Lounge en van onze ‘Kungsörnen’-tafel waren enkel Tuomo en ik aanwezig. We zijn dan met ons twee bij een andere tafel gaan zitten, maar miste de hyperactiviteit van Victor, onze mentor die de Zweedse gesprekken aan onze tafel altijd levendig weet te houden.

Na die iets minder opfrissende Swedish Lounge fietste ik naar Blekingska nation om te gaan quizzen. Daar kwam ik Petra tegen (flashback naar een van de eerste blogposts over de Nodic Wildlife Tour). Samen met Chelsea en nog 3 andere internationalen eindigden we derdes. De dag daarna was het eens tijd om de Brug over te steken. Een van mijn favoriete groepen (The 1975) speelde namelijk in VEGA (een concertzaal in Kopenhagen).

Ik ga hier geen verslag schrijven over hun concert, want dat heeft niet zo heel veel met mijn erasmus-avonturen te maken. Ik weet de AB nu wel echt wel te appreciëren, dat Deense concertgebouw was dringend aan vernieuwing toe! Toen ik rond half een terug aankwam in Lund met de trein over de Brug, was ik voor het eerst sinds ik hier aankwam trots op mezelf. Ik had in mijn eentje de grens Zweden-Denemarken overgestokn en mijn weg gevonden in een stad waar ik de taal niet sprak. Ik heb nog 6 Deense kronen over van mijn avontuur en zal dus nog eens terug moeten. Wat ik niet zo erg vind, die Brug kan je volgens mij nooit moe worden.

De dag daarna was weer regenachtig zoals de dagen daarvoor. En als het hier regent, dan bedoel ik echt regenen. De meeste straten staan dan onder water tot ze vanzelf opdrogen of leeg worden gepompd. Want de straatarchitecten hebben waren een beetje zuinig op de afvoerputjes hier in Lund.

Na die regenachtige studiedag, besloot ik op vrijdagavond niet thuis te blijven zitten wachten tot de regen zou opdrogen. In de keuken van Blekingska hadden ze nog een paar handen nodig om wat gevulde kip met pesto te maken, dus trotseerde ik rond vier uur de regen om in de warme keuken te gaan helpen. De keuken van Blekingska is veel kleiner dan die van Wermlands, de mensen zijn er even vriendelijk maar de muziek is er tien keer beter, laten we dat duidelijk maken. Blekingska is de ‘muziek’-nation, ze stoefen altijd met de grote namen die ooit op hun podium hebben gestaan en die volgens hen bekend zijn geworden, hier in Lund. Na de sexa (afterworkparty) besloot ik wat vroeger dan gepland naar huis te fietsen De volgende ochtend zou Anke al om 11u voor mijn deur staan en opruimen met drie schnapps achterover was geen goed idee: vroeg in bed en een poetsochtend was de beste oplossing.

Intermezzo!
Anke is een vriendin uit Gent, een mede-Zweedser. Zij studeert in Göteborg, zo’n drie uur met de trein van hier en wou eens langskomen. Natuurlijk ga ik ook voor een weekend naar Göteborg binnenkort, want ik ben ook wel benieuwd naar de stad waar zij nu studeert. In totaal zitten we met zeven Zweedsers hier in Zweden: Naomé, Silke en ik in Lund, Anke en Yob in Göteborg en An-Sophie en Seya in Uppsala. Dat betekent dus dat er nog heel wat over en weer gereisd zal worden binnen Zweden. En hier vlakbij zitten er nog twee Zweedsers buiten de landsgrenzen (Duitsland en Denemarken).

In mijn propere kamer kon Anke haar spullen droppen om meteen op de trein te springen naar Malmö. Dat had je gedacht! Net dit weekend werden de sporen tussen Lund en Malmö vervangen. We moesten een trein naar Kävlinge nemen en daar overstappen op een trein naar Malmö. Ik heb de Zweden nog nooit in zo’n staat van chaos gezien! En de regels over aanschuiven en vriendelijk wachten, werden even aan de kant gezet. Toen we goed en wel in het centraal station van Malmö waren aangekomen, zag Anke een vriendin uit Göteborg. Zij was aan het wachten tot haar Finse vriendin terug was van het toilet. Toen die laatste aan kwam gelopen zag ik dat het Annika was, een lid van mijn mentorgroepje. Zij had Anke’s vriendin uitgenodigd in Lund en waren ook richting Malmö getrokken die dag. Na dat toeval en de bijhorende slappe lach, hebben we wat in het centrum rondgewandeld en zijn dan met ons zicht gericht op de Turning Torso richting Brug gestapt. Ja, Brug met een hoofdletter, want dat is ze waard. Na die mooie en verrassend droge dag namen we de bus terug naar Lund waar we de avond afsloten met een taco-kväll.

Op zondag stopte het maar niet met regenen. We hebben het grootste deel van de dag doorgebracht in ‘Kulturen‘, een openluchtmuseum te vergelijken met Bokrijk. Door de regen racete we van huisje naar huisje, waar we dan telkens konden opwarmen en iets bijleren over de Zweedse en Skånska geschiedenis. Bij een regendag horen natuurlijk ook veel fika’s en die waren extra gezellig in al die oude huisjes. Omdat onze schoenen zo doorweekt waren, besloten we toch maar de regenlaarsjes te gaan kopen die we eerder die dag al hadden zien staan. Ik heb Anke nog wat van Lund laten zien en na een zelfgemaakte pizza was het afscheid daar. Nu moet ik zeker eens een weekend vrij maken om richting Göteborg te treinen.

Deze week was niet echt verrassend, niet echt droog en zonnig en niet echt spannend. Ik heb eindelijk een mail gestuurd naar een paar Zweedse onderzoekers in verband met mijn bachelorpaper en ben dan meteen uitgenodigd voor een congres dat deze week loopt in onze faculteit. Op woensdag ben ik naar een lezing gegaan over het verschil tussen het taalgebruik van jongeren in twee fins-zweedse steden. De komende dagen zijn er nog een paar andere interessante lezingen die ik zeker nog wil bijwonen. Er was deze week geen Swedish Lounge, maar gelukkig was Victor wel in het Café Multilingua. Eigenlijk was ik van plan eens aan de Franse tafel te gaan zitten, maar ik als je dan al die bekende gezichten ziet zitten aan de Zweedse tafel is de keuze snel gemaakt. Volgende week moet ik eens uit mijn ‘comfort-zone’ stappen en aan La Table Française gaan zitten. Verder gebeurt er niets spannends deze week, maar in het weekend ga ik ‘kamperen‘ in de natuur! (lees: in een chalet/cottage slapen met zo’n 39 andere internationale studenten). Ik heb vandaag met Marlis en Johanna wat boodschappen gedaan want op zaterdagavond gaan we bbq’en in de bossen. Spannend!

Ik beloof het de volgende keer korter te houden en met meer foto’s! Beloofd! Pinky promise!

Tot blogs,
Emma

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s