Een balans vinden tussen lez/ren en plezier beleven

Hej volhouders,

Ik begrijp eerlijk gezegd niet dat er nog steeds mensen zijn die deze blogposts lezen. Maar bon, begin maar al te juichen want deze blogpost zal minder lang zijn dan de vorige! (Wegens een klein beetje tijdgebrek.)

Sinds mijn laatste (veel te lange) schrijfsel is er niet zo heel veel spannends gebeurd. De lessen gaan vlotjes voort en de stapel gelezen boeken wordt steeds groter. De afgelopen week was ik “Kitchen Guard” en zoals verwacht was het redelijk easy. Elke dag het aanrecht eens afkuisen en het vuil wegdoen en dan op zondag de gang en de keuken stofzuigen en met nat doen.

10688449_803086539738242_1799918422472393893_oDie kleine taakjes in de keuken vond ik niet genoeg en om mijn keuken-gevoel nog wat op te krikken, ben ik woensdag-avond gaan helpen kokkerellen bij Wermlands. Van half vier tot tien hebben we ervoor gezorgd dat de studenten geneeskunde (die een sittning hadden bij Wermlands) en de gewone pub-gasten konden genieten van heerlijke burgers met tatziki en aardappel en als dessert een appeltaart met roomijs. Na de opruim, mochten Sanna, Andrea, Sofia, Marin en ik (zie foto rechts, vlnr) ons aanmelden voor het tack-fest op zaterdag. Een tack-fest is meestal een sittning.

Ja, Hallo Emma! Wij weten niet wat een tack-fest of een sittning is! Wel, een sittning is een soort van fancy cantus. De harde werkers (en de zeldzame niet-werkers die 180kronen betalen voor de sittning) krijgen een driegangenmenu, een pintje, een fles wijn te delen met drie tafelgenoten en twee heerlijke schnapps uit de streek Värmland (uitspraak: Wermland).

Aan het begin van de avond kon elk nieuw lid een sångbok kopen met alle liedjes van Wermlands nation en gedurende de hele avond werden de boekjes doorgegeven en kon je een leuke boodschap achterlaten in de sångbok van een mede-Wermlander. Het is een heel kleine nation, dus op de activiteiten zijn er steeds bekende gezichten te zien. Maar er zijn in deze tijd van het jaar nog veel novisches of nieuwelingen die nog niet zo goed hun weg kennen in Lund. Een van de praesidium-leden riep daarom luidkeels bij het begin van de avond dat we ons in de gang moesten opstellen volgens lengte van lidmaatschap bij Wermlands: oud naar nieuw lid voor de jongens en nieuw naar oud lid voor de meisjes. Ik stond ergens vooraan in de gang met tegenover mij Stebastian Andersson, de kurator van Wermlands. Hij was mijn tafelgenoot van de avond en moest als kurator hier en daar een handje toesteken, ik viel dus met momenten zonder compagnon maar gelukkig was ik omringd door een mengeling van oude en nieuwe leden, Zweden en niet-Zweden en tegenover mij zat Amanda, die dezelfde woensdag-avond als mij had geholpen in de pub.

10675716_805374319509464_8654925386075747970_nIk heb tijdens de sittning weer vanalles bijgeleerd over het studentenleven hier en de oude tradities. Zo wordt elke sittning geopend met hetzelfde lied: ‘En värmlandspojk’ of ook wel ‘sidan åtta’ (‘pagina acht’) genoemd. Daarna wordt het eerste schnappsglas achterover gegoten en als dat binnen is doet men de ‘tassen’ of wolfklauw, in het Antwerps noemen ze dat ‘een slap janetten polleke’ (oei, ik hoor mijn politiek correcte, feministische klasgenoten al van ver klagen over dat woordgebruik). De ‘Vargtass‘ is een shot met de smaak van lingon (nederlands: vossenbes), die typisch zijn voor de streek Värmland en de wolf of ‘varg’ is het symbool van Värmlands län.
Maar waarom noemen ze zichzelf dan Wermlands? Wel, ik zou dat eens moeten vragen, maar ik denk dat het te maken heeft met de Zweedse uitspraak-capaciteiten van de vele internationale studenten. Zo heeft Wermlands ook een lied: ‘Hell and gore’ dat een engelse versie van het Zweeds dranklied ‘Helan går’. De uitspraak is bijna dezelfde (zeker na enkele vargtassen) maar de betekenis van de woorden in het engels zijn totaal verschillend van die van de zweedse woorden.

Die avond hebben we denk ik om de twee minuten ons bestek moeten neerleggen om te zingen, boekjes te vervullen met leuke tekstjes (en obscene tekeningen), het was een topavond. Ik heb ook geleerd dat je niet zomaar kan zingen en dan verder eten. Oh nee! Elk lied sluit af met een luid en duidelijke ‘skål’ dan neem je je glas vast (wijn of bier naargelang het lied) en skål je met je tafelpartner, dan met je rechter- of linkerbuur en dan met je overbuur, dan drink je en skål je weer met je overbuur, je linker- of rechterbuur en je tafelgast. Een zeer ingewikkeld systeem, dat na een half uur al werd vervangen door een halve-cirkel gebaar voor en na de dorstlessing.
Na het dessert was het tijd voor het laatste lied. Dat vond ik een van de leukste (op dat ene lied na met de poëtische tekst “hästens rumpa skjuter stora bomber, byxor har den inte några alls”). In het midden van het lied stond er in de tekst in cursief schrift aangegeven wie welke zin moest zingen. Bijvoorbeeld: Filosofer: “Den ene vetenskap och vett.” Op dat moment moeten alle filosofen rechtstaan en die lijn zingen. Zo komen er een paar richtingen aan bod en op het einde springt iedereen recht op zijn stoel om de laatste twee zinnen te zingen. Als het lied is afgelopen wordt er een laatste keer ge-skål-d en dan mag je niet meer terug gaan zitten! Iedereen verlaat dan de zaal en dan is het tijd om naar de dansvloer te trekken. In theorie toch.
Alleen was het nog maar 22u en de DJ had nog maar net zijn boxen aangesloten. Dat wil zeggen: tijd voor een in-between-party! Even ter info het schema van een avond uit in Zweden: 17u preparty – 18u30 etenstijd/sitting – 22u mellanparty of inbetween-party – 23u30 klubb-tijd (niet kubb) – 02u00 klubb dicht, kebab/falafel en afterparty tot maximum 3u. Mij hoor je niet klagen! De mellan-party was op de zolder van Wermlands, waar iedereen in rust de discussies van de sittning kon verder zetten. Tegen half twaalf trokken we met z’n allen richting dansvloer voor wat echte Zweedse foute muziek. Want het is tenslotte Wermlands nation: een groene, geitenwollen sokken nation waar iedereen onnozel doet en niemand zich iets aantrek van wat de andere over hen denken. Tijdens de sittning zat ik naast Chelsea uit China, zij woont ook in Sparta en we reden dus samen naar huis. Volgende week moet ze naar Brussel voor een examen en ze zou heel graag Chinese toerist spelen, maar ze vreest dat ze daar niet genoeg tijd voor zal hebben.WP_20140911_001

WP_20140913_002

Verkiezingsfanfare

Wat had zondag mij te bieden? Ow ja! Lezen, lezen, lezen en daarna al mijn frustraties eruit dribbelen en driepunteren met de Gudrun-nations Basketballers. Kalmar, Wermlands en Blekingska hebben elke zondag een zaal gehuurd voor een uur en daar kan je gewoon binnenstappen en mee beginnen basketten. Na mijn sweaty bball-night was het tijd om de keuken te kuisen ter afsluiting van mijn Kitchen Guard-week. Wat ik daar aantrof: een hoopje verslagen, hopeloze Zweden voor de tv.

WP_20140913_003

De grote markt op de laatste zaterdag voor de ‘val 2014’

Jep, de verkiezingsuitslagen waren binnen aan het stromen en rond 23u was een beetje chaos: Reinfeldt trad af, de Sverigedemokraterna hadden een mega winst gemaakt en de partij van de vorige premier Reinfeldt had vele stemmen verloren. Update van woensdag: de Zweden hebben nog steeds geen regering en iedereen is een beetje in paniek.

Maandag was lestijd, leestijd en wastijd. Dinsdag was redelijk saai: lezen, lezen, lezen. Om mijn dinsdagavond met een vrolijke noot te eindigen ben ik naar een Comedy Night gegaan bij Blekingska Nation (de hipster-nation). Ze waren natuurlijk niet van Wim Helsen-niveau maar ook niet zo erg als Geert Hoste.

En dan was het woensdag, weer een lees- en lesdag. Ik had les van 13u-15u en heb me daarna 2u in de stille leeszaal gezet. Dat was iets te stil en dus sprong ik op mijn fiets voor een nieuwe novisch-aktivitet bij Wermlands: Disco-innebandy (Disco-floorball, floorball/innebandy is gewoon indoorhockey). Dit was de eerste keer dat zoiets werd georganiseerd, er kwamen niet zo veel mensen opdagen maar het was ontzettend leuk en vreselijk moeilijk. De dansvloer was omgebouwd tot een hockeyarena en de discolichten stonden aan. Met de disco-playlist op luid speelde we ons te pletter en ik heb zelfs twee goals gescoord.

Vandaag heb ik zoveel als niets gedaan. Ik hoopte stiekem dat ik rond zou geraken met mijn schoolwerk om te kunnen gaan joggen met de Wermlanders om 17u, maar het lot was mij niet goed gezind. (Of moet ik zeggen: mijn leessnelheid was eerder van een laag niveau?). Morgen heb ik weer les van 8u-10u en volgende week is de laatste lesweek dan krijgen we ons examen al! Krijgen? Ja, krijgen. In Zweden werkt men in veel vakken met een ‘hemtenta’. Op maandag krijg je drie vragen over de leerstof en daar moet je dan drie mooie antwoorden op verzinnen (zonder enige plagiaat) en die dan digitaal inleveren zeven dagen later. Je mag alles gebruiken, behalve de antwoorden van je klaskompisar. Maar je mag natuurlijk wel samen gaan fika’n en over de vragen discussieren! Självklart! Rare apen, die Zweden!

Tot Blogs!

Ow ja, hier nog wat verdwaalde foto’s:

Advertenties

Een gedachte over “Een balans vinden tussen lez/ren en plezier beleven

  1. Pingback: Dat is lang geleden! | Emma in Lund

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s